Frictie
Je staat op een filmset, hartje augustus. Het is erg warm, maar om je heen zie je overal sneeuw op de stoep liggen. Eigenlijk heel fijn gemalen glas. Je weet het maar het voelt toch anders.
Opeens realiseerde ik me dat wat ik zag, niet voelde. Je ziet iets dat voor ’kou’ staat, maar mijn huid voelde warmte. Scheiding van lichaam en geest. Daarna moest ik steeds weer even onderzoeken welke stemming de juiste was. Of het wel klopte. Bij deze foto heb ik dat ook. Steeds weer opnieuw bekijken of ik me niet vergist heb.
We zien wat we willen zien, gebaseerd op wat we eerder hebben gezien en hebben opgestoken. Misschien zit er nog ergens een andere waarheid onder. In zijn ‘Uhrformen der Kunst’, het fotoboek van Karl Blossfelt uit 1928, is te zien hoe plantenvormen dezelfde sculpturale vormen hebben als de mensheid in haar eigen scheppingen hanteert. Onbewust (?) hebben die twee oervormen los van elkaar bestaan, totdat Blossfelt het verband liet zien.
Een tweepotige wortel uit de biologische winkel had de potentie om als modderfiguur te kunnen optreden. Je kijkt en je verwondert je iedere keer weer. Zo hoort het in de fotografie.
Oggi Aperto!
Een lastig onderdeel van de fotografische praktijk is het omgaan met concurrentie. ‘Jalousie du metier’, broodnijd, is daar een vast onderdeel van. Tenslotte zijn we allemaal kleine middenstanders. Je ziet opeens het werk van een ander die met hetzelfde bezig is geweest. Natuurlijk, bijna niets is origineel, maar toch. Ik ben er berustender in geworden. Ik lig een ronde achter, o.k., maar m’n foto zal er niet anders door worden. Stiekem vind ik mijn oplossingen toch beter.
Twee bruidjes, twee visies. Op mijn foto moet ze vechten tegen hard zonlicht, op die van Antonio Biasucci zweeft ze door een bos. Ik wilde persé van het lieftallige af, Biasucci dikt het wat aan. Beiden gebruiken we de weg als metafoor voor de groei van ‘n meisje naar een vrouw. Bij mij staat er een zwarte weduwe achter in beeld om haar er aan te herinneren dat het niet altijd zo sprookjesachtig zal blijven. Al zijn het bijna engeltjes, dat ‘onschuldige’ maken wij er graag van.
Hard tegen zacht, ik herinner me m’n verkeerde dwingende aanmoedigingen om haar ogen niet te bedekken: “Oggi Aperto!”. En geen hand boven je ogen! Maar ik moest wel wachten op die hond achter in het beeld, voordat het te heet werd om daar te blijven liggen. Gelukkig bleef de weduwe staan, nieuwsgierig naar wat wij daar toch allemaal aan het doen waren.
Op mijn foto blijft het realistisch, dit sprookjeswezen, bij Biasucci wordt de mythe versterkt. Bij mij kun je haar gezicht zien, ze wist dat er gefotografeerd werd. Meisjes kunnen feeëriek zijn en tegelijk ondernemend, zelfs als we ze in wit verpakken.
Manfredonia, 1978 / CD hoesje voor “Cirano” (1999), Piccola Orchestra Avion Travel.
Italia Bella Italia
Sommige LP’s kun je nu nog blind kopen. Kennis krijgen van het verleden. De titel is helder, het repertoire roept verbeelding op en de foto maakt het af. Nog steeds fris. Dit is gemaakt voor mensen met plezierige herinneringen aan, of verwachtingen van een Italiaanse vakantie. “We’re all goin’ on a Summer Holiday”.
Haar kleding en de voorkant van de auto horen bij het begin van de zestiger jaren. Niet alleen dat je er was, ook hoe je er kwam was toen belangrijk. Een dubbel bewijs van verwondering en schijnbaar geld zat. “We’ve seen it in the movies, now let’s see if it’s true”. Op deze plaat oudere opnames van opera- en operettezangers en moderne combo’s (“Two sides of Italy”). Waaronder alles van het EP’tje “In einer Cafetaria” uit 1957 van Luciano und die Casamattas!
Waarom deze layout? Een prentbriefkaart? Maar dan zou de afbeelding gaan kantelen en het model achterover vallen. Dynamisch, zeker, én een snapshotgevoel. Het gaat om dat pittoreske haventje als decor; die vrouw is stoffering. We waren er, dit is het bewijs. Op een van de bootjes staat: ‘Fre… Del Carda’ geschilderd, misschien aan het Gardameer?
Je bent de enige hier. Je draagt een hoedje waar je je thuis nooit mee zou vertonen en een broek zoals de stierenvechters. De fotograaf heeft je even zijn Rolleiflex geleend en een picknick/badtas achter je neergezet. Er moet een associatie zijn met ‘naar buiten gaan’, net zoals de handdoek waarop je zit. Je echt nat maken is er niet bij, het gaat meer om de suggestie.
Misschien was de repertoirekeuze toch wat te belegen. Of de vakanties waren voorbij. Op de achterkant staat met potlood 16,50 doorgestreept. Er is later 11,50 voor betaald.
Voor de juiste stemming: Summer Holiday by Cliff Ri#125B
