franfotoblog

A.I. jai-jai

Dit zat tussen de LinkedIn post. En je moest snel zijn met het kopiëren, want na een paar seconden was ze weg. Had ik dat nou echt gezien? Deed denken aan potloodventers; ‘now you see me, now you don’t’.

De eerste indruk: een betrouwbaar gezicht dat van alles uitstraalde, behalve sex. Een vrouw van de wereld, zelfbewust. Iemand die gewend is te handelen. Een verzorgd kapsel, haar lippenstift en de kleur van haar montuur waren op elkaar afgestemd. Het rechteroog wat harder, alsof ze genoeg had meegemaakt, het linker open en nieuwsgierig. Deze dame had wat te vertellen.

Toen m’n blik verder langs haar lichaam gleed, veranderde dat gevoel. Haar ogen en mondhoeken stonden neutraal, ernst en sensualiteit passen niet bij elkaar. Zo had ik oudere vrouwen nog niet vaak gezien. Tenzij in strenge schooljuffen fantasieën. Maar daar horen schoolbankjes bij, geen wandelpaden. Iets in haar houding nodigde uit haar te volgen.

Het werd een strijd tussen het aannemelijke en het wenselijke, de fantasie en de realiteit. Waarom zou een oudere vrouw er niet zo bij mogen lopen? Die hebben toch ook wensen? En waarom zou ze haar borsten en billen niet in de etalage zetten, als ze daar trots op is?

De fotograaf had een laag standpunt gebruikt, de helft van de foto gaat over haar benen. Die geven rare schaduwen op de grond, zo lijken ze onder haar rokje wel doormidden geknipt. Haar schouders zijn in de schaduw breed gebleven, ook al zijn ze nu gedraaid.

Ik kreeg meteen AI bijgedachten; al die eigenaardigheden, of dat niet te lang mogen kijken. Totdat ik nog iets eigenaardigs tussen haar rechteronderarm en buik ontdekte. Iets dat de retoucheur, of AI, in de haast over het hoofd had gezien. Artificial Intelligence is nog niet helemaal volmaakt, de mens als slordel is nog net zichtbaar.

Dubbel en dwars

De term ‘bespiegelingen’ kwam het eerst in me op, maar dat klinkt hier te serieus. Ik ga niks overdenken om tot een diepere conclusie te komen. Het gaat gewoon om drie spiegels die op straat zijn gezet.

Maar het aantrekkelijke daarvan is wel dat er in een realistisch beeld een tweede realiteit te zien is. Alsof er zich een luik in je verbeelding opent waar opeens een andere, maar net zo realistische blik, op je omgeving lijkt te bestaan. Alsof je vooruit kijkt, en tegelijk herinnerd wordt aan wat er achter je ligt. Je wordt gedwongen te kijken, ik denk even aan een winkel die ook zulke spiegels op straat heeft staan om de aandacht van passanten te trekken.

Dan vraag je je af waarom dit op de stoep is gezet. Totdat je het ontbreken van die rechterbovenhoek van de achterste spiegel ziet. Ik kijk hier met plezier naar die twee gedeeltes van die groene auto, alsof ze los van elkaar geknipt zijn, je zou ze bijna naadloos weer aan elkaar kunnen zetten.

Ook de samenkomst van iets dichtbij en veraf maakt het bijzonder. Toevallig maakt de omgeving ook nog duidelijk waar je bent door de huizen die in de Amsterdamse Schoolstijl gebouwd zijn met hun eigenwijze metselpatronen en geest van vernieuwing.

Hét cadeautje was die voorbijganger, die je pas ontdekt als je wat langer naar deze foto kijkt en een witte schoen in beweging op het trottoir ziet. Z’n gezicht zit achter het stuur van m’n fiets waardoor hij nog anoniemer wordt.