franfotoblog

17 | 5 | 2026
598

Arm in beeld

Van alle optredens van The Beatles moet hun optreden in de studio’s van Treslong in Hillegom de eigenaardigste zijn geweest. Of het nu een voormalig bloemenbeurs-complex, een groenteveiling in Blokker, of het varen door Amsterdamse grachten was, alles ging er op z’n Hollands aan toe. Geen kouwe drukte. Het was alsof ze hun status als succesvolste band hier nog lang niet hadden bereikt.

Het televisieoptreden begon met de vragen van fans, zoals wie de sokken van The Beatles stopten. Voor het optreden was een vlakke vloer gekozen. In beeld; drie gitaristen en een verhoging voor de drummer. Het publiek zat er dicht omheen. Onervarenheid met dit soort optredens moet bij de regie een rol hebben gespeeld. Twee maanden later zou het Kurhaus ook worden afgebroken bij het concert van The Rolling Stones. De gedachte van het terugdringen van enthousiasme en de geringe afstand tot wereldsterren werkte niet goed.

Als ze “Twist and Shout” spelen, wil het publiek dat in praktijk brengen. Tijdens het door George gezongen “Roll over Beethoven” zie je hem een paar keer achterom kijken naar het opdringende en dansende publiek achter hem. Stonden ze hier wel veilig?

Op YouTube is te zien dat er op 11.15 u. opeens een vreemde arm in beeld komt die Paul McCartney iets in z’n mond wil stoppen. Het wordt lachend afgeweerd, ze spelen gewoon verder. Na 13 minuten zijn ze volledig verdwenen tussen de om hen heen springende en dansende fans. Nergens security en te weinig floormanagers, alleen presentator Herman Stok probeert al te enthousiaste dansers weer op hun plaats te krijgen.

Bij The Beatles zelf is nergens angst of ergernis te zien, het lijkt eerder alsof ze door die knulligheid aangenaam verrast werden.

13 | 5 | 2026
597

Onder, boven, opzij, beneden en omhoog

Buiten de gewaagde constructie om zo een gevel overeind te houden, vond ik de vlakverdeling lekker compact. Gestructureerde chaos. Dat je daarbij ook nog het stadium van het bouwproces kan zien, maakt het bijzonder. Het blauwe plastic rechtsboven bewijst dat er nog geen ramen zijn geplaatst.

Toen ik op het dak van de Stadsschouwburg stond, wilde ik eigenlijk alle onderdelen van deze constructies plat achterover laten vallen. Alles leek te hoog en te imposant in deze nauwe doorgang van de Marnixstraat, die ook nergens te zien was.

Eigenlijk liepen er maar twee diagonalen door het beeld: de loden dakranden van de Stadsschouwburg, en de lijnen van de gevelrij die overeind werd gehouden door die staalconstructie. Gelukkig werd dat haaks doorbroken door een vlak met de namen van de verschillende bedrijven die bij deze verbouwing betrokken waren. En in het midden van deze draaikolk van steen en staal, een steigerdoek waarop te zien was hoe het er allemaal uit zou gaan zien.

10 | 5 | 2026
596

Keith Haring, 20/03/1986

Een ontluisterend moment. Een assistent/galeriehouder komt de zaal van het Stedelijk binnen waar we Keith Haring interviewen. Hij legt enorme vellen vol tekeningen op de grond en haalt Haring uit ons gesprek. Blijkbaar kan het authoriseren/signeren niet wachten; er moet meteen geld verdiend worden nu het nog kan.

Toen ik zijn “Keith Haring Journals” (Penquin Classics 2010) zag, was ik meteen benieuwd of zijn bezoek aan Amsterdam er ook in voorkwam. Hoe hij dat zelf had ervaren. Zijn notities zijn meestal opgeschreven als hij moet wachten. Op ‘n vliegveld bijvoorbeeld, of aansluitend vervoer. Er is bijna geen bladzijde waar het woord “transport’ niet op te vinden is. Daardoor ontstaat de sfeer van jachtigheid en de verdenking niet goed weten waar je mee bezig bent; je wordt gewoon geleefd.

Over zijn verblijf in Amsterdam in 1986, is in dit boek niets te vinden. Alleen als er een overzicht van dat jaar wordt opgemaakt, staan onder “Solo Exhibitions” en “Special Projects”, het maken van een ‘Outdoor mural’ en een ’Children’s drawing workshop’ vermeld. En onder “Books & Catalogues” de uitgave van “Keith Haring: Paintings, Drawings and a Vellum”(Jeffrey Deitch, Stedelijk Museum).

Wel noteert hij op 7 juli in Montreux: “It has been such a long time since I last tried to write down anything about what has happened (is happening) in my life. It has been moving so quickly that the only record is airplane tickets and articles in magazines from the various trips and exhibitions. Someday I suppose these will constitute my biography.”

6 | 5 | 2026
595

Natte Nikon

Wat zou ik tien jaar geleden zo rond begin mei gefotografeerd hebben? Deze foto is gemaakt eind maart 2016. Ik was een nieuwe Nikon D-200 aan het uitproberen. Gekocht in Rotterdam van een man die ‘m te zwaar vond voor mee op vakantie.

Voor mij was dat juist een voordeel, ik heb graag iets stevigs in handen. Het moet tegen een stootje kunnen. Dit was m’n tweede digitale camera, een nieuw werkpaard. Aan het kijken op een scherm was ik wel gewend. Je kon meteen zien wat je had gemaakt. Geen filmtransport meer of ontwikkelen en contactjes maken. Aan de linkerkant is hier nog net een stukje van het opdraaiwiel van m’n analoge Leica te zien. Een nadeel van digitale camera’s is dat je ze niet kunt openen. Alleen de lens losdraaien vind ik niet voldoende, ik wil ook weten hoe het er van binnen uitziet. Je moet zo’n verkoper dan maar vertrouwen.

Maar toen ik dit op m’n scherm zag schrok ik toch even, al zag het er wel spannend uit. Zou een toestel dat in water had gelegen zo’n beeld laten zien? Alle elektronische circuits naar de vaantjes en ik kon dat niet controleren. De eerste reflex was het hele toestel dan maar af te schrijven. Daarna herinnerde ik me dat tussen de eerste opnames ook foto’s zaten van regendruppels op m’n raam.