franfotoblog

Van Deyssel vs Genesis

Ik denk dat ik de enige ter wereld ben die ooit deze overeenkomst gemaakt heeft. Lodewijk en Genesis hebben niets met elkaar te maken. En toch…

Bij de foto van Van Deyssel hoort het bijschrift: “Portret van de jonge schrijver Lodewijk van Deyssel door George Hendrik Breitner, 1889”. Van Deyssel was toen 25. Vergeleken met Genesis P. Orridge (toen 35), lijkt hij al een oudere man. De trend om er altijd maar zo jong mogelijk uit te zien bestond toen nog niet.

Voor Genesis gold dat allemaal niet. Wat ik me van deze sessie herinner was het zelfbewuste van deze persoon. Je wist niet of je met een man of een vrouw te maken had. En eigenlijk maakte dat ook niets uit. Het behoorde tot het derde geslacht, was non-binair en Pandrogeen. Ik heb het maar even opgezocht. Frontfiguur van de Engelse bands Throbbing Gristle en Psychic TV. Ik hoefde me niet bezig te houden met de muziek, dit uiterlijk was al bijzonder genoeg. Ingevlochten rastastaarten, hippi-achtige kaftan met bloemmotief, perfecte oorschelpen, maar vooral het jongenskapsel. Zo had ik het vroeger ook.

Die stekeltjes accenturen de vorm van zijn schedel. Opeens herinnerde ik me dat portret van Van Deyssel. Omdat het opvalt tussen de andere foto’s van Breitner. Die zijn slordig, levendig en lijken al wandelend gemaakt van mensen die op straat werken of lopen. Hier heeft hij even een objectieve blik gehad, alsof het om een politiefoto ging. De foto beschríjft meer dan dat het interpreteert, wat zijn andere foto’s wel doen.

Om zelf niet teveel in te vullen en de kijker het werk te laten doen wilde ik zo’n zelfde aanpak. Het licht moest dat korte koppie en de lange staarten accentueren en die delicate oorbel benadrukken. De blik op het gezicht zou dan al vol ongemak zitten, dat door het androgyne uiterlijk versterkt zou worden. Vreemd.

WK Tijdrit

WK Individuele Tijdrit voor Beloften Vrouwen (onder 23 / U23), 21/09/2026
Montréal Canada.

Una giornata al mare

Ik heb me vaak afgevraagd als ik op het strand liep of lag, hoe die mensen in zeilboten in de verte naar ons keken. Al die wezenloze stipjes op dat strand. Wij waren velen en zij de uitzonderingen. Waar zij een hoop moeite voor moesten doen, lagen wij er maar lui bij.

Hier is te zien hoe benauwend het werkelijk is om met z’n vieren een kleine ruimte te moeten delen. Even overstag gaan vergt wel wat organisatie. Geen wonder dat die al wat oudere vrouw tussen deze twee foto’s er even tussen uit wilde. De waterdruppels op haar borstbeen betekenen dat ze net weer aan boord is geklommen.

Een actieve vrouw, haar wilskrachtige glimlach doet denken aan Jason Robards, de harde hoofdredacteur uit ‘All the Presidents Men’. Schouderbandjes zijn vast teveel gefriemel aan haar lijf. Ze zit ook steeds dichtbij de fotograaf/schipper. Beiden willen dat zij het hoofdonderwerp blijft. Houdt ze het camerahoesje maar veilig of is het haar eigen toestel? Beide andere vrouwen zijn maar entourage, hun badpakken blijven droog. De vrouw naast haar zou er haar permanentje door verliezen. De gelijkmatige verlichting op haar gezicht en die nauwe oogleden komen door de reflectie van het grootzeil.

De jongere vrouw achterin had ik in bikini verwacht. Het liedje van Brian Hyland; ‘Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini’ was in 1960 een grote hit. Deze foto’s zouden rond die tijd of iets eerder gemaakt kunnen zijn. De boot, het tuigage en de giek zien er wat amateuristisch uit. Aan de omvang van de gebouwen op de kustlijn te zien, moet het massatoerisme nog op gang komen. Al die prima donna’s, dit moet Italië zijn.