franfotoblog

Overstap

Na zo’n 60 jaar trouwe dienst moesten m’n slippers aan de kant. Er viel niet meer tegenop te repareren. Ik kon niet blijven aankloppen bij René, van Schoenmakerij A.J. Zeventer in de Herenstraat. Ik wist zelf ook wel dat het gekkenwerk was, maar een klant blijft een klant.

Ik weet niet meer wanneer ik ze ooit gekocht heb. Wel waar: ‘Zwartjes’ in de Utrechtsestraat. Voor m’n gevoel rond 1965. Ik heb er de halve wereld mee rondgereisd. Makkelijk om in te pakken. Sommige reizigers zetten een foto van hun dierbaren op het nachtkastje als ze hun koffers uitpakken. Ik had genoeg aan m’n slippers onder het bed.
Er hebben schoenmakers in New York, maar ook in Palermo hun kunsten op bewezen. Maar het leer droogde uit, hoe vaak ik ze ook in de was zette. Er zitten nog verfspatters op van m’n verhuizing uit 1989.

Natuurlijk heb ik al die jaren wel uitgekeken naar vervanging, helaas is dit model schijnbaar niet meer te verkopen. Een Marokkaanse schoenmaker wilde ze wel namaken, maar dat werd me te duur. Iedere keer moesten er weer nieuwe lapjes op gezet worden. Zou René als stil protest een band op de linker slipper verkeerd hebben aangezet? Ik durfde het niet meer te vragen. Tijd voor wat nieuws.

Dat gebeurde bij de H&M winkel op het Buikslotermeerplein. Niet helemaal m’n originele model, maar in opzet hetzelfde; vooruit dan maar. Zwart is wel wat strenger en huiselijker, ik ga er niet mee op straat lopen. Maar ik heb m’n oude nog.

Una Mattina Particulare

Behalve de moeder van Jacob Derwig, zie ik ook nog die Italiaanse actrice voor me in Cinecitta, op de set van de film “Serva Curioso”.

In het script stond dat ze net op weg was naar de markt om boodschappen te gaan doen. Hengsels om de polsen en het lijstje in haar hand. Toen ze langs het atrium liep hoorde ze wat geritsel en keek verwonderd opzij. Precies zo’n moment waarop je wil weten waarom ze dat doet, en wat er gaat gebeuren. Ook voor de kijker thuis, een perfecte cliffhanger. Je wilt vanavond meteen naar de bioscoop.

Het productiekantoor had mij bijna helemaal de vrije hand gegeven bij het maken van de stills, ik vond in dit moment alles uit de titel samenkomen. Zo kijken nieuwsgierige dienstmeisjes. Ze moest opzij kijken en een beetje voorover buigen, allemaal iets meer dan in de film, alsof ze eigenlijk haar wandeling onderbrak voor iets anders. De actrice deed de scène zonder morren opnieuw, ik zorgde ervoor dat ze door de pilaar achter haar een perfect wit achtergrondje had. Het cupidootje ernaast onscherp gehouden, omdat het anders te veel zou domineren. Haar witte kleding maakte haar onschuldig, en het prachtige licht deed de rest. Hier was duidelijk iets vreemds aan de hand.

Daarom moesten die twee beelden erbij als zwijgende getuigen van wat zich daar voordeed of had voorgedaan. Zij konden ook alleen maar toekijken. Het beeld op rechts had oplichtende starre ogen, zoals bij blinden. Je zou ze ook als symbool voor ‘zie-niks-weet-niks’ kunnen zien. Het vakmanschap van de Italiaanse decorbouwers deed de rest; een klassieker. Suggestief en rijk aan weldadige details, kleur was hier overbodig.

Negatief gekocht op de Marché aux puces, Boulevard Ornando in Parijs.

Fonofotografie 57

Sleeve design & photos by HIPGNOSIS-WALKER BROTHERS, 1977