PC Hooftstraat
Als timing in een foto de hoofdrol speelt, is dat bij mij vaak toevallig. Leve het onvoorspelbare. Je begint met alles zo te arrangeren dat het op de juiste plek staat. Mijn uitgangspunt was die kraan door die diagonale stand t.o.v. dat manshoge halve horloge. De compositie van de winkelramen en die provisorische lattenconstructie pasten zich er meteen bij aan.
Maar de uiteindelijke sfeer ontstaat door de acteurs die op zo’n foto voorkomen. En de plek die zij innemen. Ik denk dat ik daar, door m’n theaterfotografie, steeds rekening mee houd. Iedere toneelspeler op z’n eigen plek, al is het hier tussen realistische rekwisieten en decorstukken.
Het is verleidelijk om over de rollen van de verschillende ‘acteurs’ in deze foto te fantaseren. Is de man op links iemand die iets te maken heeft met de gereedschappen en apparatuur die in de winkel staan? Handen in z’n zakken en geen vlekken op z’n broek ontkennen het, maar z’n voetenstand zou het weer kunnen bevestigen. Hebben bouwvakkers baarden?
De vrouw die op dat moment net voorbij fietst had ik niet besteld, wat een geluk dat haar gezicht nog net binnen het gele vlak van die plank voor de winkelruit valt. En ze tegelijkertijd nog die rood-wit gestreepte pylonen vrijlaat. Ik zie nu dat ze meer vaart krijgt door de twee V’tjes tussen de rupsbanden van de blauwe kraan.
De meest verborgen acteur is van belang voor invulling in de achtergrond en de menselijke maat t.o.v. het horloge, de IWC Portugieser Chrongraph Reference 3714, (€ 3950). Niet iedereen krijgt een hoofdrol, maar doet toch belangrijk, dragend werk. Als de kraan hem verborgen had, had u deze foto niet gezien.
Affiches
Tentoonstelling ‘See the Beauty in Everything’, Jodenbreestraat 25, Amsterdam.
Eva 3D
Terwijl Jan van der Vaart rustig een nieuwe pot draait en Eva Besnyö daar een foto van maakt, zie ik in de linker bovenhoek van de muurfoto een doosje hangen. Er zit een wit pijpje aan. Functie?
Jan de Bruijn, conservator toegepaste kunst en vormgeving van het Kunstmuseum in Den Haag: “Dit is een kastje dat het klimaat op zaal monitort. Helaas is dat door mijn collega’s van onze afdeling ‘Gebouw & Installaties’ in het verleden enigszins ongunstig op deze muur geplaatst, waardoor we bij het aanbrengen van een blow-up (zoals deze foto van Jan van der Vaart in zijn atelier) genoodzaakt zijn om hier omheen en overheen te plakken – we kunnen het kastje niet zomaar verplaatsen.”
Een goed voorbeeld van planmatige frictie, dat hier opgelost wordt door stukjes van de afdruk driedimensionaal te laten worden. Dat het bij een vluchtig bekijken van de foto niet opvalt overkwam mij ook, tot ik dat witte pijpje zag. Er is handig gebruik gemaakt van een hoek in het atelier, een natuurlijke plek voor het wegwerken van elektrakabels of gaspijpen. Het klimaatkastje lijkt zo een vast onderdeel in het atelier van Jan van der Vaart. Alsof hij het daar zelf heeft opgehangen.
Op deze plek valt zo’n ingreep het minste op. Zou de plaatsing van de foto aan de plek van het kastje zijn aangepast? Een wat minder grote foto had ook gekund. En mag je zomaar ingrijpen in het werk van een ander? Omdat het in een foto makkelijk kan?
Eva’s foto uit begin jaren 70 heeft er een dimensie bij gekregen, niet alleen ruimtelijk maar ook in de techniek. Het is 2026, en er kan nu vanuit een foto van zo’n vijftig jaar oud, klimaat gemeten worden zonder dat het direct opvalt.
