Jan Donkers 1943 - 2026
Om een foto van Jan Donkers te scannen moet ik naar de concertfoto’s van Doug Sahm in Paradiso, 1981. Hij stond achterin tussen andere oudere jongens die wat breder waren geworden, hun baard lieten staan, al wat kalender werden of een snor droegen, volgens mijn aantekeningen op het contactvel.
Ik had stukjes van hem gelezen en hij had met Wim Noordhoek een muziekprogramma bij de VPRO radio. Beiden hadden ook voor het ‘Groot gedenkboek van de jaren vijftig’ (1968) geschreven. Jongens, over hun jeugd. Het begrip “Jeugdsentiment” is toen ontstaan. Een opruimingsjaar. Tijd voor een overzicht. Omzien met verwondering, melancholie hoorde daar niet bij. Daar waren we nog te jong voor. Het “vroeger was alles beter” gold niet voor ons. Je kon ook terugkijken met verbazing en het zo objectief mogelijk te beschrijven.
In de muziek was de Beatperiode voorbij, het werd wat experimenteler. Over Pink Floyd heb ik hem nooit gehoord. Hij ging op zoek naar andere muzieksoorten. Ook hier het herontdekken van een vroegere cultuur. Wat voor muziek bestond er vóór die Engelse beatrage? De wortels lagen niet alleen bij The Blues en Rock ’n Roll, maar ook bij de Countrymuziek. Hij draaide alles van alternatief tot traditioneel, van Gram Parsons tot Merle Haggard. Het paste ook bij het kritisch volgen van Amerika, de Vietnamoorlog stond centraal.
Ik ben één keer bij hem thuis geweest om John Peel te fotograferen. Die logeerde bij hem. Jan kon makkelijk vrienden maken. In zijn stukken over muziek stond het contact dat hij met de muzikanten had, altijd voorop. En het meest persoonlijk kwam hij over door zijn sonore, donkerbruine stem.
Hij heeft mij beïnvloed in het denken over tegenstellingen. Altijd openstaan voor de standpunten van anderen, zonder jezelf daarin te verliezen, zoals het hoort in goede journalistiek. Daar stond hij voor.
