Dubbel en dwars
De term ‘bespiegelingen’ kwam het eerst in me op, maar dat klinkt hier te serieus. Ik ga niks overdenken om tot een diepere conclusie te komen. Het gaat gewoon om drie spiegels die op straat zijn gezet.
Maar het aantrekkelijke daarvan is wel dat er in een realistisch beeld een tweede realiteit te zien is. Alsof er zich een luik in je verbeelding opent waar opeens een andere, maar net zo realistische blik, op je omgeving lijkt te bestaan. Alsof je vooruit kijkt, en tegelijk herinnerd wordt aan wat er achter je ligt. Je wordt gedwongen te kijken, ik denk even aan een winkel die ook zulke spiegels op straat heeft staan om de aandacht van passanten te trekken.
Dan vraag je je af waarom dit op de stoep is gezet. Totdat je het ontbreken van die rechterbovenhoek van de achterste spiegel ziet. Ik kijk hier met plezier naar die twee gedeeltes van die groene auto, alsof ze los van elkaar geknipt zijn, je zou ze bijna naadloos weer aan elkaar kunnen zetten.
Ook de samenkomst van iets dichtbij en veraf maakt het bijzonder. Toevallig maakt de omgeving ook nog duidelijk waar je bent door de huizen die in de Amsterdamse Schoolstijl gebouwd zijn met hun eigenwijze metselpatronen en geest van vernieuwing.
Hét cadeautje was die voorbijganger, die je pas ontdekt als je wat langer naar deze foto kijkt en een witte schoen in beweging op het trottoir ziet. Z’n gezicht zit achter het stuur van m’n fiets waardoor hij nog anoniemer wordt.
Una Mattina Particulare
Behalve de moeder van Jacob Derwig, zie ik ook nog die Italiaanse actrice voor me in Cinecitta, op de set van de film “Serva Curioso”.
In het script stond dat ze net op weg was naar de markt om boodschappen te gaan doen. Hengsels om de polsen en het lijstje in haar hand. Toen ze langs het atrium liep hoorde ze wat geritsel en keek verwonderd opzij. Precies zo’n moment waarop je wil weten waarom ze dat doet, en wat er gaat gebeuren. Ook voor de kijker thuis, een perfecte cliffhanger. Je wilt vanavond meteen naar de bioscoop.
Het productiekantoor had mij bijna helemaal de vrije hand gegeven bij het maken van de stills, ik vond in dit moment alles uit de titel samenkomen. Zo kijken nieuwsgierige dienstmeisjes. Ze moest opzij kijken en een beetje voorover buigen, allemaal iets meer dan in de film, alsof ze eigenlijk haar wandeling onderbrak voor iets anders. De actrice deed de scène zonder morren opnieuw, ik zorgde ervoor dat ze door de pilaar achter haar een perfect wit achtergrondje had. Het cupidootje ernaast onscherp gehouden, omdat het anders te veel zou domineren. Haar witte kleding maakte haar onschuldig, en het prachtige licht deed de rest. Hier was duidelijk iets vreemds aan de hand.
Daarom moesten die twee beelden erbij als zwijgende getuigen van wat zich daar voordeed of had voorgedaan. Zij konden ook alleen maar toekijken. Het beeld op rechts had oplichtende starre ogen, zoals bij blinden. Je zou ze ook als symbool voor ‘zie-niks-weet-niks’ kunnen zien. Het vakmanschap van de Italiaanse decorbouwers deed de rest; een klassieker. Suggestief en rijk aan weldadige details, kleur was hier overbodig.
Negatief gekocht op de Marché aux puces, Boulevard Ornando in Parijs.
Tik Tok, Tik Tok 2
“At Canela, our love for cinnamon inspires us to create the finest rolls, blending quality ingredients with bold and creative flavors. From timeless classics to exciting new varieties, we craft each roll with love care and passion. Located in the heart of Amsterdam, near Dam Square, we are here for you to discover your new everyday craving.” – canela.amsterdam