Klaas, Viktor & Rolf
Drukte voor de bloemenstal van Klaas. Ik tel zo’n twintig leden van een filmcrew. Het lijkt er op dat er zojuist een take gemaakt is, de camera wordt weer achteruit op de dolly-rails gereden en de belichters stellen hun schermen opnieuw op.
Het gevoel van avontuur en glamour hangt om ze heen. Gedragen zij zich ook zo, of maken wij als voorbijgangers dat er graag van? Aan hun kleding valt het niet te zien, zo lopen ze er op zaterdag ook bij in de Kalverstraat. Dat maakt het allemaal nog interessanter, ze lijken die nabijheid van eeuwige roem als iets doodnormaals te ervaren, très chique.
Dan valt me op dat er nergens een trailer te zien is waarin sterren zich tussen de takes even kunnen terugtrekken voor make-up of eventuele kostuumwisseling. Het is lastig om te zien wie hier de opnameleider is. Even leek de blondine met de rug naar ons toe die rol te hebben, maar ze draagt op haar linker heup een setje handige apparatuur en die Volendammer vissersbroek maakt haar niet mobiel. Je moet kijken naar iemand die schijnbaar niets om handen heeft en toch autoriteit uitstraalt. Die vrouw met sterren op haar jack en die bril op haar hoofd maakt wel die indruk. Of is zij toch de regisseuse?
Achter haar tekst en uitleg over al die ophef; de stal is even een Viktor & Rolf winkeltje geworden en er wordt een commercial gedraaid. Waarschijnlijk een spotje voor hun Flowerbomb-lijn. Een luchtje uit het laagste middenassortiment. De fles is een glazen handgranaat en kost rond de honderd euro voor 100 ml. In mijn geurenbijbel ‘Perfumes – The Guide’ schreef Tania Sanchez al: “Post – Angel (een snoepjesgeur van Thierry Mugler uit 1992) sweet–tooth fantasia that smells like a shop where you buy gummies by the pound. Someone will object, “But it’s rosy!” True.”
