“At Canela, our love for cinnamon inspires us to create the finest rolls, blending quality ingredients with bold and creative flavors. From timeless classics to exciting new varieties, we craft each roll with love care and passion. Located in the heart of Amsterdam, near Dam Square, we are here for you to discover your new everyday craving.” – canela.amsterdam
Ben ik hier nou tevreden over? Ik vind het wel spannend aangesneden, maar iets meer informatie was misschien toch beter geweest. Of had ik het anders moeten fotograferen? Wat vertelt het ons? Is het nog net acceptabel, of is het er al overheen? Opzet of toeval?
Onrust, dus. Prima, wat is nog wel geloofwaardig? Eigenlijk alles, behalve die vrouw met haar mobieltje. Het lijkt alsof ze op straat loopt, maar dit licht doet eerder aan binnen dan aan buiten denken. Het zou zomaar een trottoir in een filmstudio kunnen zijn, en wie hangt er nou een gordijn op in deze versteende omgeving? Nogal theatraal, of is dit een vazenwinkeltje dat dadelijk pas open gaat?
Ik probeer een uitdrukking in de ogen van die vrouw te vinden. Het lijkt alsof ze pretendeert de vaas niet te zien, zoals je altijd even opzij kijkt als je bij de supermarkt die krantenverkoper ziet staan. Maar het kan ook zijn dat ze niets met mijn gedoe te maken wil hebben. Of is ze net bezig haar hoofd te draaien, om te zien waarom ik die foto wil maken.
Het uitgangspunt was die vaas. Hoe eenzaam kan je ergens staan? Is iemand ‘m vergeten, of mag je haar zomaar meenemen? Ik zag dit op een designbeurs in de Centrale Markthallen. Misschien had een handelaar niet alles tegelijk vanuit z’n auto kunnen verplaatsen en haar daarom even opzij gezet. Totdat ik dat kleine spleetje in de rand zag, dat willen designklanten niet. Alles moet wel oud zijn, maar niet beschadigd. Design is kostbaar, dit was niet meer gaaf; schijnbaar zonde van je investering.
Dus, gratis mee te nemen. Ik heb haar laten staan omdat ik niet zo van deze stijl houd en al vazen genoeg heb. Een raadselachtige foto is voldoende.
Twee jongens gaan van hun mobiele frietbakfiets over naar een vast adres in de Runstraat. Door hun speciale media-strategie worden ze een populaire hype.
“Taste an authentic slice of Amsterdam at Fabel Friet. Voted as the best fries in Amsterdam, we serve up the crispiest, golden Dutch fries that are the talk of the town. Whether you're searching for a top-rated snackbar in Amsterdam or the best fries near you, Fabel Friet is your go-to destination. Our fries, or 'friet' as locals say, are a renowned delicacy. We are a much-loved frietzaak (fries shop) offering the best fries Amsterdam has to offer. So, if you're seeking a memorable frites experience, drop by Fabel Friet. Remember, we are not just a snackbar, we're an institution for the famous fries of Amsterdam. Come, relish our Holland fries and become a part of the Fabel Friet family.” -Travellers Choice.
Er ontstaan wachtrijen op de brug, de buurt begint er last van te krijgen en de Gemeente kan er weinig aan veranderen. Er is een straatcoach ingezet om de toeristen in het gareel te houden en op de brug staan speciaal ontworpen bordjes die de wachttijden aangeven (“±15 minute wait from here”), een QR code waarmee je kunt scannen “for menu and recommendations” en het verzoek: “Please do not feed the birds”.
De meeuwen hebben hun voortdurende gekrijs aangepast volgens een buurman. Hij hoort ze nu duidelijk: “Friet! Friet! Friehiet! “ schreeuwen.
Ik kan het niet laten; de spiegelingen en weerspiegelingen op Amsterdamse ponten blijven me bezighouden. In mijn eerdere “Pontpix” blogs staan al verwarrende pontbeelden, deze kan er ook wel bij. Chaos! Er vloeien werelden in elkaar.
Die andere zijn bij nacht genomen, deze is tegen het vallen van de duisternis. Het laatste zonlicht van de dag weerkaatst in de ramen van de gebouwen op de Silodam. Dat tafereel weerkaatst op de binnenkant van de ramen aan de linkerkant van de pont. Ik sta rechts in de wachtruimte voor voetgangers ernaast, en kijk door het raam dat ons scheidt van deze wachtruimte voor (Brom)fietsers. Daar staan mensen met helmen.
Ik snap er helemaal niks van; hoe kan deze helm doorzichtig zijn? Was die zwart en kon dus niets weerkaatsen? Het is een geluk dat er een staart blond haar onder vandaan komt, anders zou de gedachte aan een zeepbel de overhand krijgen. Of iets met onderwater of in de ruimtevaart.
Eigenlijk zijn er maar twee stukjes realiteit te zien, basaltstenen van de aanlegsteiger van het Poortgebouw op links waar fietsen op geparkeerd zijn. En in de hoek rechtsonder: haar vingers op haar telefoontje, dat achterlicht, die fietstassen, en als extra bonus het natte kruis in die spijkerbroek. Deze ongelukkige draagt een petje, en de voorovergebogen houding geeft meteen weer waar iedereen mee bezig is tijdens de overvaart: swipen. Volgens de ‘Glimble’ site van Arriva de makkelijkste manier van reizen: “Swipen door het openbaar vervoer. Swipe in, stap in en start je reis.” Daar gaan we.