franfotoblog

Fonofotografie 60

Matt Mahurin (1959): “The Lover Speaks”, 1986.

Oorlogsaandeel

Kwam ik tegen op de fotoboekenveiling van Catawiki, dit boek uit 1944. Een Engelse uitgave van het werk van Horst: ‘Photographs of a decade’. Daar moest ik meer van weten.

Waarom eigenlijk? Het omslag was zwaar beschadigd. Maar dat werd door de coverfoto op een elegante manier weer rechtgezet. Een vrouw in klassieke kleding zoekt steun bij een ‘pilaar’ en kijkt je zelfbewust aan. Beschadigingen, nou en? Koester je klassieken!

Ze hield haar rechterhand op haar linkerschouder, zo sta je op iemand te wachten, of het is zo’n moment vlak voordat je een risicovolle beslissing neemt. Of we maar wilden volgen?

Als je verder op de site klikte, kreeg je de details over de staat en de inhoud. Het omslag had enorme scheuren, die met plakband waren hersteld. Het leken wel littekens. Niet ongebruikelijk voor een boek dat de oorlog heeft meegemaakt en al meer dan tachtig jaar meegaat. Van de 17 afbeeldingen liet de verkoper er maar 4 over de inhoud zelf gaan. Je twijfelt; heeft dit boek ons nog iets te vertellen? Buiten die vrouw viel ik vooral op de tekst van de achterkant: “Buy War Bonds.”

Drie woorden die je nooit meer tegenkomt en kenmerkend zijn voor een tijdperk. Er straalt een zeker idealisme uit. Het is dit lettertype (Bodoni) dat nog steeds indruk maakt, en de samenhang met die klassieke dame op de voorkant, dat me hebberig maakt. De geschatte waarde ligt tussen de 150 en 250 euro, maar vier dagen voor de uiteindelijke veiling is het hoogste bod tot nu toe 2 euro. De verkoper wil er een minimumprijs voor; ik denk dat de beschadigingen teveel kopers zullen afschrikken.

Arm in beeld

Van alle optredens van The Beatles moet hun optreden in de studio’s van Treslong in Hillegom de eigenaardigste zijn geweest. Of het nu een voormalig bloemenbeurs-complex, een groenteveiling in Blokker, of het varen door Amsterdamse grachten was, alles ging er op z’n Hollands aan toe. Geen kouwe drukte. Het was alsof ze hun status als succesvolste band hier nog lang niet hadden bereikt.

Het televisieoptreden begon met de vragen van fans, zoals wie de sokken van The Beatles stopten. Voor het optreden was een vlakke vloer gekozen. In beeld; drie gitaristen en een verhoging voor de drummer. Het publiek zat er dicht omheen. Onervarenheid met dit soort optredens moet bij de regie een rol hebben gespeeld. Twee maanden later zou het Kurhaus ook worden afgebroken bij het concert van The Rolling Stones. De gedachte van het terugdringen van enthousiasme en de geringe afstand tot wereldsterren werkte niet goed.

Als ze “Twist and Shout” spelen, wil het publiek dat in praktijk brengen. Tijdens het door George gezongen “Roll over Beethoven” zie je hem een paar keer achterom kijken naar het opdringende en dansende publiek achter hem. Stonden ze hier wel veilig?

Op YouTube is te zien dat er op 11.15 u. opeens een vreemde arm in beeld komt die Paul McCartney iets in z’n mond wil stoppen. Het wordt lachend afgeweerd, ze spelen gewoon verder. Na 13 minuten zijn ze volledig verdwenen tussen de om hen heen springende en dansende fans. Nergens security en te weinig floormanagers, alleen presentator Herman Stok probeert al te enthousiaste dansers weer op hun plaats te krijgen.

Bij The Beatles zelf is nergens angst of ergernis te zien, het lijkt eerder alsof ze door die knulligheid aangenaam verrast werden.