Hoge hakken en nette pakken
Dit plaatje is gericht op mannen. Types uit melige sketches zoals ‘The Office’, of ‘Debiteuren, crediteuren’. Belegen satire waarin mannen vrouwen verachten. Anderen kleineren en jezelf groter maken zijn gewoon verborgen angstsyndromen.
Een halve jonge vrouw van het type ‘sexy en onervaren’, opent een vergadering en lijkt “Good Morning” te zeggen. Tegenover haar zitten vijf mannen die erg op elkaar lijken. Broers? Ze houden afstand tot de spreekster, de twee stoelen naast haar zijn onbezet.
Op tafel drie notitieblokken, nergens notebooks of laptops. Wat zij gaat zeggen doet er niet toe. Ze staat en heeft daardoor overwicht, de heren wachten af. Identiek gekleed, allemaal dezelfde kapper en dezelfde houding. Niemand mag afwijken. Het gaat over mannen in het algemeen.
Zij is de enige in kleur. In Alison Lurie’s ‘The Language of clothes’ staat: “Blue, the color of the sky and of faraway mountains, is associated with distance.” Dat lichtblauw past bij het uitzicht en geeft een fris gevoel bij het begin van een nieuwe werkdag. Iedereen ruikt hier naar Ice Blue, Aqua Velva.
Waarom is ze gehalveerd? Zo staat er een etalagepop op tafel. Slordigheidje of opzet van de makers? Je verschuilen achter ‘kinderziekte van A.I.’? Of willen ze ons ook heimelijk laten zien wat er onder tafel gebeurt? Haar benen zijn de enige die bloot zijn, en kunnen stiekem door mannen worden becommentarieerd. Ze is een tafel met mooie benen, onderdeel van het saaie meubilair.
Had hier ook een man kunnen staan? Vast zo leuk niet. De makers van deze ‘Hidden Life Stories’, suggereren geheime gedachtes en verlangens in mannen. Het zijn hun eigen ‘stories’. Dominantie en onderdrukking in hun bestaan, zij weten en willen niet anders, en zien zichzelf als een stelletje lege zakken in nette pakken. Bang om een vrouw volledig te accepteren.
Les mains sales
Paula Dehelly et François Périer dans “Les mains sales” de Jean-Paul Sartre, mise en scène de Jean Cocteau et Pierre Valde. Théâtre Antoine. 1948. Photo Bernand.
In 1979 liet Robert Doisneau een overzicht van zijn foto’s uitkomen onder de prachtige titel ‘Trois secondes d’eternité’. Op de cover stond een foto van een bruidsstoet die op een landweg naar een draad toe loopt die tussen twee stoelen gespannen is. Bij iedere boerderij die ze passeren moest de bruid de draad doorknippen. Op de stoelen lagen geschenken, geld en gelukwensen.
Je wist nooit bij die titel of het op die ceremonie of het maken van een foto sloeg. Is het moment net zo belangrijk als het vastleggen ervan? Het zijn natuurlijk maar bijgedachten, alleen het resultaat doet er toe. Maar ik blijf benieuwd naar de secondes die er tussen zitten.
Bij François Périer lijkt er hier iets veranderd in die twee of drie seconden. Ligt dat aan hem of de fotograaf? Links de boekcover uit 2002, rechts uit 2017. Aan Paula’s mouw achter zijn linkeroor is te zien dat de camera iets naar links is verschoven. Hij is daardoor uit z’n concentratie is gehaald, het intieme is veranderd in afstandelijker staren. De band met Paula is minder aanhankelijk.
Op rechts gaat het om haar. De fotograaf staat iets hoger. Je ziet het aan haar nekhaar. Deze opstelling is meer in overeenstemming met het toneelstuk dat Sartre schreef over Hugo (Périer), een jonge revolutionair die een partijbaas moest uitschakelen en dat deed onder bescherming van Olga (Paula).
Door het andere standpunt wordt haar kaak ook iets meer benadrukt, en is de toevoeging van haar schouder een extra ondersteuning. Na vijftien jaar een andere kijk op de rol van een vrouw?
SEHCIFFA
Misschien ben ik bevooroordeeld en herken ik alleen maar wat ik eerder zag, maar dát ik sommige affiches uit de verte herken, komt ook door hun helderheid en directheid. Hét bewijs van een goede affiche.
Het trefzekere van Maria Austria’s foto blijft zo nog even verborgen en de voorbijfietsende vrouw van Ome Ed staat spiegelverkeerd. Maar dat je met een rode letter ‘J’ een saxofoonhoorn kunt versterken of omgekeerd het brutale karakter van van der Elsken’s straatfoto’s kan laten zien, blijft overeind.
Het Stëlz voorspelshirt
Dat Verbruggen er zó perfect bij kon liggen was voor Stëlz natuurlijk nooit te voorspellen.