franfotoblog

Tina

Na het zien van haar biopic “What Has Love Got To Do With It?”, herinnerde ik me waarom ik altijd met enige terughoudendheid naar deze fantastische vakvrouw heb gekeken. Die sprankelende glimlach! 

Het meest ontwapenende wapen dat je hebt als je vreemden ontmoet. Wat haar lach onweerstaanbaar maakt is de schijn dat die alleen voor jou is, je op dat moment het allerbelangrijkst bent in Tina Turners’ leven. Je voelt je speciaal. Heerlijk! 

In de film laat de hoofdrolspeelster die lach met opzet te vaak terugkeren om nog als aangenaam te ervaren. Ze lacht veel weg. Ontkent eigenlijk de realiteit. Natuurlijk is het  belangrijk een gezin bij elkaar te houden, ook al ben je getrouwd met een achterdochtige en zeer gewelddadige man. Door overal door je angst maar mee in te stemmen, zal op het moment wel een oplossing zijn geweest, maar schoof de problemen ook vooruit, erkende ze later. Misschien dat deze bekentenissen andere vrouwen helpen. 

Na haar moeizame scheiding van Ike Turner in 1978, kon ze alleen nog wat schnabbels met andere sterren doen en werd ze een nostalgische act. Dat zou zes jaar duren. 

In februari 1984 was ze even in Amsterdam. Ze zat in de lift; over vier maanden zou haar album “Private Dancer” uitkomen. Haar grote comeback. De interviews die ze hier deed waren een begin. In een achterafzaaltje met vijf journalisten rond een klein tafeltje. Er zaten verslaggevers van een jeugdkrant en een ziekenomroep tussen. 

Ik kreeg twintig seconden. Haar helemaal voor mezelf. Ik ben toen in de haast (5 foto’s) niet verder gekomen dan een wat verlegen gebaar van het opschikken van haar haar en die fantastische lach. Alles scheef en een uitdrukkingsloze houding en ze was weer weg. Haar lege stoeltje was alles dat er over was. Assepoester moest om middernacht weer thuis zijn.

Fonofotografie 22

James Van Der Zee  1886 - 1983 

‘James Van Der Zee is one of the handful of classic American photographers. His documentation of Harlem and the dominant black figures of the 20th century is enequalied. He is truly a master and we are proud to have his contributions to this project.’ - Lou Rawls

Het Nieuws

Beelden gebruikt in een paneldiscussie tussen journalisten op NPO Radio 1. Men besprak een incident met politieagenten en de eerste uitzending van een vierdelige televisieserie over Bill Cosby. Lekker rellerige, suggestieve beelden. 

Dat hoort bij iedere aankondiging die wel eens de Waarheid boven water zou kunnen krijgen. Altijd fragmenten, want meer hebben we nog niet. Maar blijf kijken!
De twee agenten op links zijn onherkenbaar gemaakt, om ze tegen ons te beschermen. Opeens  komen de ouderwetse zwarte balkjes je weer voor ogen, waardoor ze eigenlijk meteen verdacht zijn. Ze tillen een man uit hun patrouillewagen en leggen hem op straat. Maar op deze foto zouden ze hem ook aangereden kunnen hebben. Als je iemand niet rustig kan krijgen, wil je een snelle methode om hem af te koelen. Op straat leggen doet toch teveel aan vuilnis denken. Dat dit filmpje uit een andere politiewagen is geschoten maakt het nog raadselachtiger. Daar ook paniek? 

Om het geval “Cosby” te illustreren was er gekozen voor de klassieke arrestatiefoto. Er hadden ook mannen in keurige pakken met zonnebrillen uit z’n huis kunnen komen om kartonnen dozen naar een auto te brengen. Deze is beter, omdat Cosby zich schijnbaar nederig gedraagt, wat al een halve schuldbekentenis lijkt. De agent op links is hierbij essentieel, anders zou deze foto gewoon ergens op straat gemaakt zijn. Z’n slappe pet verhoogt het realiteitsgehalte. Vast voor dag en dauw aangebeld en geen tijd gehad om z’n schoenen te poetsen. Meneer op rechts is natuurlijk een advocaat. 

Het is goed dat de discussie tussen maker en inhoud in deze serie opnieuw gevoerd wordt. Hoe kon een monster zulke schattige én emancipatoire shows maken? We hebben moeite om de kunstenaar van z’n werk te scheiden. Een sterk punt van de Cosbyshow was de toegankelijkheid. De formule van de goede sitcom geeft je het gevoel dat je zelf in die huiskamer zit, er ook bijhoort en alles over deze mensen weet. 

Dictators omringen zich op foto’s ook graag met dieren, bloemen en vooral kinderen.

Foetsjie

Hoe zou het zijn om gewetenloos te fotograferen? Zonder enige kennis van fotogeschiedenis, techniek of esthetiek? Er stond een doorzichtig plastic filmcontainertje bij het Juttersdok voor € 0,25. Een Fujifilmpje, kleurnegatief. Meteen laten ontwikkelen bij Key Color. Mwàh. 

Eerste reactie was een lichte teleurstelling, geen echt spannende foto’s. Een scheepswerf, een camping en een huiskamer. Nergens een kip te zien. Weer zo’n fotograaf die het liefst in ‘schone’ beelden denkt. D.w.z. zonder mensen. Natuurlijk zijn die vlekachtige verkleuringen wonderbaarlijk. Omdat ze niet de bedoeling waren, en toch natuurlijk overkomen. De roze gloed op die bodywarmer lijkt op een techniek uit de 80-er jaren om een diafilm als kleurnegatief (of omgekeerd) te laten ontwikkelen; het z.g. ‘cross-processen’. Maar dat zou dan als geheel zijn gebeurd, niet gedeeltelijk. Hier is langs de randen iets mis gegaan. Dit is buiten de wil van de fotograaf ontstaan. 

Maar ik was meer benieuwd naar de anonieme sfeer en de reden dat je zulke foto’s maakt. Dit is bewijsfotografie. Hier stonden we op de camping, m’n eettafelhoek ziet er zo uit en ik wil iets vastleggen dat anders nooit te zien is: de kiel van mijn boot. Het soort foto’s dat je voor de verzekering maakt, zonder enige emotie. 

Verleidelijk om die nietszeggendheid te verbinden aan een vorm van gevoelloosheid. Te zien op die foto van de eetkamerhoek, een directe uppercut onder de gordel. Iedere prikkel tot plezier of persoonlijkheid wordt hier verstikt. Walker Evans anno nu. Een glazen pronktafel, met zwaar koperen voorwerpen erop. En natuurlijk scheepsattributen. 

Die bank staat te dicht bij die stoel en tafel staat bijna klem tegen de muur. Hier zal nooit iemand zitten. Nu snap je waarom zestienjarigen weglopen van huis om nog iets van hun leven te maken. De treurigheid van een leven zoals ieder ander en er ook nog deze  doorsneefoto’s van te maken. Maar door die zuurstokkleurtjes toch weer spannend.