franfotoblog

Bespiegeling

Daar had je het weer, die samenkomst van doorkijkjes en spiegelingen in een vreemde omgeving. Moest ik daar nou nog eens een foto van maken? Dat het iedere keer weer anders was en deze etalage toch iets extra’s had, geloofde ik maar half. Wel een lekkere chaos, vooruit dan maar. 

Een herhaling van zetten, misschien toch goed hier eens even over na te denken. Waarom voel ik me iedere keer weer aangetrokken tot dit soort tafereeltjes? Blijkbaar aanvaard ik niet meteen wat je als eerste ziet, zitten er lagen onder de werkelijkheid. Zie ik overal schimmen. Is het leven rijker dan je denkt. Iedere schoonheid verdoezelt chaos. Fotografen houden van spiegels. 

Het begon met drie lege flesjes in een kale showroom. Inhoudsloos, dus nutteloos. Of het tegenovergestelde, de eerlijkheid van, het is maar schijn. Een show. Er omheen de herrie van de opengebroken Parnassusweg; kaalslag, omleidingen, overal schotten en dranghekken. Door het buiten beeld houden van de blauwe hemel zit alles opeengepakt. En dichtgesmeerd met fragmentarische informatie. Nergens een touw aan vast te knopen. Rare kreten als ‘getir’, ‘poggen pohl’ of ’woonmodern bouwgroep’ vergroten het raadsel. 

De lage instap van dat mozaïek anno 1962, beviel me wel; je stapte zo een imaginaire keuken in met een aanrecht, gietijzeren pan en flessen olijfolie. Door spiegeling op de vensterbank leek de plafondverlichting de vloer op pootjes te zetten. Alsof alles op een toneeltje was neergezet. Zo zou het er uit kunnen zien, uw droom, dit kookeiland. 

Als die blauwe container daar niet had gestaan, had u deze foto nooit gezien. Nu nog even wachten op interessante voorbijgangers. Opeens was hij daar, deze schim lijkt op een ouderwetse postbode met pet en brieventas, de menselijke maat. Houen zo.

Zu Hauser

Nietsvermoedend stuit je op een bijna vergeten kind. Warm genesteld tussen Melina Mercouri en Corry Konings. Gelukkig niet in diezelfde prijsklasse; de plaat hoorde hier tot het duurdere segment: € 4,95. Nog helemaal gaaf, maar er is afstand van gedaan. Zo zíe ik 'm nog eens. 

Misschien is er een theaterliefhebber overleden, die dit 43 jaar lang gekoesterd heeft. Iedere keer als me dit overkomt ben ik natuurlijk trots, maar ook verbaasd dat het ontwerp voor deze hoes van Dick Hauser en Brordus Bunder niet verouderd is. Het felle rood komt nog steeds indringend over. De kapitale letters doen de rest. Het raadsel van de naam Hauser Orkater blijft intact. Duits? Orkater is Orkest en Theater. 

Als ik die hoes zie, herinner ik me mijn fotosessie weer. Het decor stond nog in de Toneelschuur in Haarlem van de vorige avond, een hoge houten wand waar mannen vanaf moesten vallen. Ik had er drie nodig, Marc van Warmerdam omdat hij in de voorstelling echt viel en Jim van der Woude die dan tegelijk een balanceeract op de rand deed. Rob Hauser was alleen herkenbaar aan zijn vingertoppen. Die moesten zich aan de richel vastklampen. 

Om de tijd te doden bedacht Jim ter plekke dat hij eigenlijk de rode Pimpernel was. Met een licht, vals Frans accent wilde hij met iedereen op de degen, terwijl we aan het uitlichten waren. Daarna was hij opeens weer de man met het ijzeren masker. Waarom kwam er niemand om hem uit zijn cel te bevrijden? Lastig om hem weer op aarde te laten terugkeren zonder bruusk over te komen. Na 29 opnames en zes valpartijen van Marc, stond het er op. 

Op mijn binnenhoes heb ik de 13 handtekeningen staan van de acteurs, muzikanten en technici. Het ontwerp is nog steeds in gebruik op de CD versie. Voor de coverfoto en die op de binnenhoes, kreeg ik f.1000,- van Bovema.