12 | 10 | 2022
233
Pain nor Pleasure
Presentatie "Today’s Classics", UNIQLO, Kalverstraat 11, Rokin 12, Amsterdam.
9 | 10 | 2022
232
Ontdekkingen
Op de Boelelaan wordt een nieuw gebouw gezet. Aan de omheining hangen wat doorzichtige, gezeefdrukte doeken om deze activiteit een duiding te geven. Op één zo’n doek staat Vermeers' 'Meisje met de parel' uit 1667. Ik kreeg een vermenging van realiteit en fantasie te zien. Ik ben onmiddellijk afgestapt.
Zou die zachtheid overleven op zo’n brute bouwplaats? Waar geen tijd is voor gemijmer en alles doelmatig, hoekig en economisch verantwoord is. Gevoelig zeventiende eeuws vermengd met een constructivistische, moderne ondergrond. Het had allemaal niets met elkaar te maken. Zoals er onder de oppervlakte van een geschilderd doek details zitten, waaraan je kan zien welke richtingen de schilder eerder heeft verworpen. Hier een tijdelijk verbond tussen Johannes Vermeer en wat onbekende bouwvakkers.
De volgende dag terug om te zien waarom ze hier hing. Naast iedere afbeelding staat een wervende tekst over de bijzondere kenmerken van het studeren aan de VU; "Op de campus stimuleren we ondernemerschap", en naast Miss Pearl: "… en doen we nieuwe ontdekkingen in oude meesterwerken". Zonder dat ik het wist was ik ze hier in gevolgd.
5 | 10 | 2022
231
Verdriet
Ik weet niet meer hoe ik hier aan kom. Wel dat ik meteen gegrepen was. Hoe je met een stuk hout na zoveel eeuwen, nog zo levendig en geloofwaardig kunt zijn. Zo levensecht, bijna een foto uit de Middeleeuwen.
Ik moet altijd eerst naar het scheefgezakte oog van die man kijken. Hij kijkt haar aan en toch weer niet. Er zit iets vragends in die blik. Ik zie wel een gelijkenis met oudcollega Jan Voster. Jan speelde basgitaar in een Bussums bandje Da Capo (1971-1974) en publiceerde een boek met foto’s van Ierse landschappen: ‘Caiseal na gCorr’ (2003). Als fotodocent was hij streng en soms kwaadaardig, maar af en toe zag ik ook wel eens een blik van mededogen. Of een grimmig glimlachje, net als hier. Linkermondhoek naar beneden. Hij begreep je. Die linkerhand op haar schouder versterkt dat. Toe nou maar.
De man weet dat hij op dit moment voorzichtig moet zijn.
Wie zij is weet ik niet, maar ik denk dat het een van de twee Maria’s is die bij de kruisafname aanwezig waren: Moeder Maria of Maria Magdalena. Het is een rouwende jonge vrouw, wat voor Magdalena pleit. Maar de aanblik van dit gezicht is tijdloos, zo lopen ze nu nog rond.
Er is geen kruis te zien, hier gaat het over verdriet. Versterkt door die sluier die het intiemer maakt en haar blik op oneindig. De huidtint is bleek, misschien in de loop der eeuwen verbleekt. Maar het blosje op haar wangen is precies van de juiste intensiteit.
Direct gaat ze iets zeggen, ik voel het; op dit moment doet het er voor haar allemaal niet toe.
