franfotoblog

bruidje
31 | 7 | 2022
212

Oggi Aperto!

Een lastig onderdeel van de fotografische praktijk is het omgaan met concurrentie. ‘Jalousie du metier’, broodnijd, is daar een vast onderdeel van. Tenslotte zijn we allemaal kleine middenstanders. Je ziet opeens het werk van een ander die met hetzelfde bezig is geweest. Natuurlijk, bijna niets is origineel, maar toch. Ik ben er berustender in geworden. Ik lig een ronde achter, o.k., maar m’n foto zal er niet anders door worden. Stiekem vind ik mijn oplossingen toch beter. 

Twee bruidjes, twee visies. Op mijn foto moet ze vechten tegen hard zonlicht, op die van Antonio Biasucci zweeft ze door een bos. Ik wilde persé van het lieftallige af, Biasucci dikt het wat aan. Beiden gebruiken we de weg als metafoor voor de groei van ‘n meisje naar een vrouw. Bij mij staat er een zwarte weduwe achter in beeld om haar er aan te herinneren dat het niet altijd zo sprookjesachtig zal blijven. Al zijn het bijna engeltjes, dat ‘onschuldige’ maken wij er graag van. 

Hard tegen zacht, ik herinner me m’n verkeerde dwingende aanmoedigingen om haar ogen niet te bedekken: “Oggi Aperto!”. En geen hand boven je ogen! Maar ik moest wel  wachten op die hond achter in het beeld, voordat het te heet werd om daar te blijven liggen. Gelukkig bleef de weduwe staan, nieuwsgierig naar wat wij daar toch allemaal aan het doen waren. 

Op mijn foto blijft het realistisch, dit sprookjeswezen, bij Biasucci wordt de mythe versterkt. Bij mij kun je haar gezicht zien, ze wist dat er gefotografeerd werd. Meisjes kunnen feeëriek zijn en tegelijk ondernemend, zelfs als we ze in wit verpakken.

Manfredonia, 1978 / CD hoesje voor “Cirano” (1999), Piccola Orchestra Avion Travel.
Italia Bella Italia
27 | 7 | 2022
211

Italia Bella Italia

Sommige LP’s kun je nu nog blind kopen. Kennis krijgen van het verleden. De titel is helder, het repertoire roept verbeelding op en de foto maakt het af. Nog steeds fris. Dit is gemaakt voor mensen met plezierige herinneringen aan, of verwachtingen van een Italiaanse vakantie. “We’re all goin’ on a Summer Holiday”. 

Haar kleding en de voorkant van de auto horen bij het begin van de zestiger jaren. Niet alleen dat je er was, ook hoe je er kwam was toen belangrijk. Een dubbel bewijs van verwondering en schijnbaar geld zat. “We’ve seen it in the movies, now let’s see if it’s true”. Op deze plaat oudere opnames van opera- en operettezangers en moderne combo’s (“Two sides of Italy”). Waaronder alles van het EP’tje “In einer Cafetaria” uit 1957 van Luciano und die Casamattas! 

Waarom deze layout? Een prentbriefkaart? Maar dan zou de afbeelding gaan kantelen en het model achterover vallen. Dynamisch, zeker, én een snapshotgevoel. Het gaat om dat pittoreske haventje als decor; die vrouw is stoffering. We waren er, dit is het bewijs. Op een van de bootjes staat: ‘Fre… Del Carda’ geschilderd, misschien aan het Gardameer? 

Je bent de enige hier. Je draagt een hoedje waar je je thuis nooit mee zou vertonen en een broek zoals de stierenvechters. De fotograaf heeft je even zijn Rolleiflex geleend en een picknick/badtas achter je neergezet. Er moet een associatie zijn met ‘naar buiten gaan’, net zoals de handdoek waarop je zit. Je echt nat maken is er niet bij, het gaat meer om de suggestie. 

Misschien was de repertoirekeuze toch wat te belegen. Of de vakanties waren voorbij. Op de achterkant staat met potlood 16,50 doorgestreept. Er is later 11,50 voor betaald. 

Voor de juiste stemming:  Summer Holiday by Cliff Ri#125B

Majestic Pictures
20 | 7 | 2022
209

Majestic Pictures

De fotogeschiedenis wordt ook gevormd door technische ontwikkelingen. Apparatuur en chemie veranderden voortdurend. En daarmee onze blik. Dat gaat gepaard met vallen en opstaan. Ik kreeg een ongemakkelijke gevoel toen ik voor het eerst foto’s van Hitler in kleur zag, die niet waren ingekleurd. Of amateurfoto’s uit de zeventiger jaren toen iedereen in verbruinde interieurs verbleef. 

Deze foto’s komen uit een tijd dat goedgevulde kapsels, spijkerbroeken van Lois (“for girls and boys”), of samen met Mick Jagger op de bank zitten heel gewoon was. Ik had  de omlijsting van m’n ramen in bruin en de sponningen in geel geschilderd. Natuurlijke kleuren waren toen een trend. 

En ronde hoekjes waren kenmerkend voor ‘snapshots’. Kwam vriendelijker over. Net zoals de creditcard nu. Een streepje lijm achterop maakte dat je ze zo in een album kon plakken. Je hoefde alleen maar de papierstrip met de opdruk: “Magestic Picture from Technicolor® film” los te trekken. De herinnering aan de niet goed gefixeerde afdrukken uit de begintijd van de fotografie komt naar boven, of de tijd dat foto’s in kleurbaden  portee kregen. 

Maar dit lijkt toch iets anders. Dit kom ik te vaak tegen op rommelmarkten. Doet denken aan een productieproces dat nog niet helemaal op dreef was, maar toch al draaide. Deze verkleuring is niet ontstaan door de tijd, maar is altijd zo geweest. Moest er snel een oplossing worden gevonden om de enorme stroom amateurfoto’s in die tijd machinaal te kunnen verwerken? Of probeerde de firma ‘Magestic’ het zo goedkoop mogelijk te doen? Waarom klanten dit accepteerden zou misschien te maken kunnen hebben met de emotionele waarde. Of was het toch de tijdgeest?
Geel en bruin blijven ze.