franfotoblog

Dodenherdenking
9 | 5 | 2021
92

04 05 07

Ik herinner me de oude truc om haar te laten omdraaien.

Anton Corbijn gebruikte hem ook bij zijn Joy Divisionfoto in die Londonse metrotunnel. Even met je tong klakken, net zacht genoeg, de meest alerten kijken dan om. Psst, helpt ook. 

Ik werd dat meisje. Het lijkt of ze jou en mij een vraag wil stellen. Zegt ze: ”Volg me”? Of verwondert ze zich waarom je hier een foto van wilt maken. Gelukkig keek alleen zij; als haar vriendin dat ook had gedaan was het te rellerig geworden. Zo was het even een ontmoeting tussen twee individuen, waar niemand zich van bewust was. Ik wilde die 4 mei-stemming op het Weteringplantsoen zoveel mogelijk intact laten. 

Ik was me ook voortdurend bewust dat Cas Oorthuys hier in maart 1945 een van de spannendste foto’s van bezet Amsterdam heeft gemaakt; de illegale vlaglegging op de executieplaats van 30 gevangenen. Je ziet de haast en anonimiteit tegen een kaal decor van uitgehongerd Amsterdam. Mijn foto moest laten zien hoe het verder is gegaan.

Twin Towers
5 | 5 | 2021
91

Cadeautje

Zat een boek te bekijken van de fotograaf Scavullo. Over mannen en hun gedrag, geuren en gewoontes (Scavullo: “MEN”). Achter me hing een luxaflex. De zon scheen.

Als ik het boek draaide vielen de lichtstrepen precies waar ik ze wilde. Op de zwarte gedeeltes vielen ze bijna weg, op de grijze bleven ze intact.

Ik keek naar een foto van Philippe Petit, een beroemde koorddanser. Op U-tube is nog te zien hoe hij tussen de twee torens van het World Trade Center over een touw loopt.

“Op 7 augustus 1974 liep de 24-jarige Franse koorddanser Philippe Petit over de gapende diepte van 415 meter de afstand van 40 meter van de zuid- naar de noordtoren. En terug, en weer heen, draaiend om zijn as, liggend op het koord, zwaaiend met z’n hand. Een show van een letterlijk verblindende schoonheid.”
-Laurens Reitsma, Boekreporter.nl

Misschien kon hij dat zelfs ook met zo’n circusfiets. Meer dan op een gewoon rijwiel maak je daarbij gebruik van je gewicht om in evenwicht te blijven. Alsof je danst. Op mijn streepfoto moet hij ook nog eens tussen stralen door fietsen zonder ze te raken. Zoals diamantdieven onder, over of tussen laserstralen door moeten om de Koh-I-Noor te kunnen pakken.


Fotografie Francesco Scavullo
Place de la Concorde
28 | 4 | 2021
89

L’odeur d’une femme: Place de la Concorde

Opeens ruik ik ‘Femme' (1944) van Rochas. De geur van m’n moeder als ze op visite ging, of met m’n vader naar het Concertgebouw in Amsterdam. Het rook vol, weldadig en rijp. Het woord 'douairière' probeert zich hier tussen te wringen. Of Mae West, waar de vorm van de fles vandaan kwam. Klassieke moederpoeder. 

Laat middaglicht op de Place de la Concorde. Door onderbelichting wordt de wereld een plat decor waar silhouetten doen alsof ze het leven spelen. Weinig auto’s. Dit moet in de vroege vijftiger jaren gemaakt zijn. Ik kan me van toen bloedhete namiddagen herinneren, waarin een scherp beeld van de omgeving er niet meer toe deed door het intense zonlicht. Je gaf je maar over; eigenlijk was zo’n dag al voorbij. 

Dit zou het begin kunnen zijn van een film-noir. Het is vast augustus, de stad is leeggelopen, iedereen met vakantie. Er zijn alleen nog mensen met vitale beroepen achter gesloten luiken. De straat op gaan deed je als het echt niet anders kon. De fotograaf heeft een hoge positie gekozen om de fontein beter te laten uitkomen tegen een donkere achtergrond. Verneveld water als bruidssluier die de laatste zonnestralen van de dag opvangt. 

Na-oorlogs Parijs is bezig met haar zoveelste comeback: het existentialisme, de chansons, Christian Dior’s New Look, de Citroën DS, de jazzkeldertjes en jongeren die zich losmaken van wat er van hen verwacht wordt. 

De afdruk is gemaakt op chamois warmtoonpapier. Meestal gebruikt voor wat ‘beschouwelijker’ opnames. De ingebouwde vergeling gaf er ook oud cachet aan. Om langer naar te kijken. Zou je ook kunnen omschrijven als zacht, warm en levendig. Comme une Femme.

Fotograaf onbekend