Smerig
Gevonden op de Albert Cuypstraat op een regenachtige dag. Ik herinner me de glans toen ik me voorover boog om deze polaroid op te rapen. Net als bij schelpen zijn ze nat altijd op z’n mooist. Ik viel ook op de kleur van zijn coltrui, polarood.
Door het vocht was de beschermlaag week geworden, bekrast en besmeurd. In die tijd zag je veel 'bewerkte' polaroids. Erwin Olaf hield er in 1995 voor zijn serie, over kinderen met het syndroom van Down, een aanstekertje onder. Maar Les Krims deed dat al twintig jaar eerder. Hij gebruikte daarvoor het gummetje van een potlood. Door het wrijven over een Polaroid, kon je de emulsie in elkaar laten overvloeien. Het effect deed aan Dali’s zachte horloges denken.
Iemand mailde me ooit dat ze negatieven in de tuin had begraven. Ik denk dat ze de beelden iets extra’s wou meegeven. Een geschiedenis, een leven. Daar deden deze paspoortfoto’s me ook aan denken. Er is over hem heen gelopen. Hij is vast dood.
Soms probeer ik in de uitdrukking op z’n gezicht iets terug te vinden van een reactie op dit over je heen lopen. Op de foto linksboven kijkt hij wat angstig in de lens en lijkt hij de naderende voetafdruk te willen ontwijken. Rechtsboven is dat al weer verdwenen en is de uitdrukking lichtelijk nonchalant. Maar dat beviel niet en hij draaide z’n schouders wat rechter in beeld en keek het naderende gevaar recht in het gezicht. Op de laatste foto alleen nog een zachte glimlach. Hij wist dat ik hem niet zou laten liggen.
De Pers
4e F.T.G. BEURS GEOPEND
Wethouder W. Steinmetz heeft Maandagmorgen in het R.A.I. gebouw te Amsterdam de vierde Federatieve Textiel Grossiersbeurs geopend.
Na de openingsplechtigheid maakten de autoriteiten een rondgang langs de stands. Links Wethouder Steinmetz, naast hem de heer Voorzanger, Voorzitter van de beurscommissie, die met aandacht het werk van een Javaanse wefster volgen, die bij de ingang van de tentoonstelling tezamen met vertegenwoordigers uit andere landen haar kunstzinnige zrbeid demonstreert.
17 januari 1955 FOTO ANP JZR HMR
1055/ B: PM
Eau de Juillet
Ik kreeg m’n gedachten maar niet op een rij, toen ik door de verlaten vertrekken van een groot leeg huis op het Franse platteland dwaalde. Het zat tussen nergens aankomen en niemand die iets ziet. De schijn van aanwezigheid en de realiteit van verlatenheid. Alles onder handbereik en toch onaanraakbaar.
De desolaatheid van verlaten huizen waar ieder moment weer het leven kan worden opgepakt, heb ik nergens zo sterk gevoeld als op het Franse platteland. Een Hollander die al jaren in Frankrijk woont, vertelde me dat het eigenlijk allemaal erfeniskwesties waren. De oorspronkelijke bewoners waren het huis uitgedragen en de nabestaanden konden het maar niet eens worden over de erfenis of boedelverdeling. Tot er een beslissing valt, blijft alles zoals het was. Dat wordt door iedereen gerespecteerd.
Een aardige Amsterdamse gewoonte is dat alles wat op straat gezet wordt, als eigendom van een eerlijke vinder kan worden beschouwd. Het zelfreinigende vermogen van een wereldstad, houd ik mezelf gemakshalve maar voor. In die badkamer was er keus te over. Daar moesten die Fransen maar aan wennen. De verfranste Hollander vond het gewoon diefstal. Als herinnering aan deze netelige kwestie heb ik het flesje van Yves Rocher voor vernietiging behoed en mee naar huis genomen, waar het nu een rustige oude dag geniet.
Intimi en Vreemden
Ik ben wel blij met de titel van dit stukje. Gehoord op de radio. Dat je een uiteindelijke keuze voor een titel hebt uitgesteld en op z’n beloop hebt gelaten, betekent nog niet dat je het vergeten bent. Ik blijf dan alert op alles wat voorbij komt en eventueel bruikbaar is. Dit was zo’n moment, de cirkel was rond.
Het eerste wat ik dacht toen ik de affiche voor de nieuwste film van Alex van Warmerdam zag, was dat ik zo’n situatie tussen twee mannen ergens anders van kende. Natuurlijk uit allerlei films, maar deze keer ook van een flmstill. Ik zag het gezicht van Michel Piccoli voor me, vooral die bril. Het bleek een scène uit ‘l’Attentat’ te zijn uit 1972, van Yves Boisset, met Michel Piccoli en Gian Maria Volonté.
Ik kan me niet voorstellen dat Van Warmerdam op de hoogte was van een zekere gelijkenis, en het meer mijn rare associatie is dat ik deze twee beelden aan elkaar koppel. Ze hebben hetzelfde uitgangspunt. De suggestie van een ernstig gesprek, of misschien beter: een onderhoud. Dat klinkt wat gebiedener, wat dreigender. Zoals de Capo het altijd goed met je voorheeft, en jij weet dat dit niet zo is. Maar je moet wel.
Op de affiche lijkt de linker figuur juist iets te zeggen en de rechter man zijn oren niet kan geloven, er staan rimpels tussen zijn wenkbrauwen en hij trekt z’n mond iets omhoog. Dit zou de verbeelding van een gerucht of roddel kunnen zijn. Iets intiems.
Maar die bril doet hier zijn werk, de spreker wil anoniem blijven en wordt daardoor gevaarlijk. Een man met duistere bedoelingen. Op de foto is dit moment al gepasseerd, Piccoli lijkt af te wachten wat het effect van zijn woorden zijn. Nu buigt de tweede man het hoofd. Wordt hij beschuldigd, wil hij iets niet aanvaarden of overweegt hij iets?
We zullen naar de film moeten om het raadsel op te lossen.