Brussel oktober 2021, uitzicht op de achterkant van de Hangargalerie waar Parr’s “Parraton” tentoonstelling hing. Het was verboden om binnen foto’s te maken. Je wilt wat met je inspiratie, gelukkig heb ik deze nog als herinnering. Ik heb ook nog foto’s van de standaard waar sokken aan hingen van de ‘Socksocial Club’ die hij ten bate van vluchtelingen verkocht.
Zie ook Blog 141 ‘Parraton’.
Ik zit in de trein. We rijden ergens tussen Haarlem en Heemstede. Het is herfst; regen en wind hebben hun sporen achtergelaten op de ramen.
Opeens zie ik tussen de wolken een verdwaalde pinguïn met een rugzakje door het zand sjokken. Zijn voetsporen achter hem beginnen al te vervagen. Hij nadert de rand van een spotlight. Het is bijna alsof hij op een vliegende schijf door de lucht zweeft. Vlak voor hem is er nog een vage verticale lijn te zien, een soort barrière, maar dat zal hem niet doen stoppen. Hij is uitgedroogd, pinguïns in de woestijn hebben altijd enorme dorst.
Ondertussen vliegt de achtergrond voorbij. Randen van daken of hoge boomtoppen schuiven het beeld in en verdwijnen weer. Om een vrij beeld te hebben moet ik even wachten tot we vlak voor station Hillegom wat weilanden zonder bomen passeren. Pas dan kan je de cirkelvorm van de binnenverlichting in onze coupée goed zien in de weerspiegeling op het raam.
Ik probeer me voor te stellen hoe trots Willem van de Poll zich moet hebben gevoeld toen dit boek uitkwam. Alles zelf gemaakt. Met 120 foto’s in diepdruk, genomen tussen 27/10/’55 en 6/11/’55, een compleet verslag van het bezoek van H.M. en Z.K.H. aan de kolonie. De oranje balk onder de titel is met zorg gekozen.
Van de Poll was de huisfotograaf voor het Koninklijk Huis, je ziet het in Bernard’s ogen op de coverfoto: een minzame glimlach. Even een moment van herkenning of het uiterste van zijn geduld eisende meegaandheid met deze hele ceremonie? Hier strak in uniform, op andere foto’s (in het binnenland) in een tropenoutfit: witte korte broek, kniekousen en witte schoenen. Bij Juliana lijkt het alsof ze een lange reep stof na zeker 15x om haar as te hebben gedraaid, tot jurk heeft gemaakt. Om haar statuur iets te verhogen draagt ze schoenen met plateauzolen.
Er zijn ongeveer 40 aangelegenheden gefotografeerd waar het paar acte de présence gaf. Van de Bruynzeelfabrieken, het bosnegerdorp Kadjoe en Moengo, het centrum der Surinaamse Bauxiet Mij., tot het Departement van Algemene Zaken. Dat werd ook de coverfoto.
Vlak voor het betreden van de rode loper door vorstin en haar gemaal, maakt Van de Poll nog een foto van drie officieren die er in allerhaast de laatste hand aan leggen: “Vóór het Gebouw der Staten. Een weerbarstige loper.” Hollandse nuchterheid, dat zou Queen Elizabeth nooit zijn overkomen. Maar dan is het zover: een beeld van de aankomst van het koninklijk rijtuig: “Door duizenden bejubeld betraden H.M. en Z.K.H. het Departement van Algemene Zaken”.
De teksten zijn van de fotograaf zelf. Ze zijn persoonlijk en geven daardoor een goede indruk van de sfeer en denken van een Nederlander in overheidsdienst als het over Suriname ging.
In de korte bijschriften nogal neerbuigend: “Bosnegerkapiteins vol eerbied voor de Biegie Missie”, of: ”Willem Limon demonstreerde het openkappen van cocosnoten.” Vakantie‑albumlyriek.