Pardon?
Op het moment suprême is het alweer verdwenen. Ooghoekenwerk. De vluchtigheid van een fantasie. Verdwenen als je wakker wordt. Grenzend aan het verbodene en tegelijk een zekere nonchalance van het schouderophalende: “Je m’en fous”.
Over de Victoriaanse verleiding in 1880: “Behaviour such as exaggeratedly lifting the hem to show the lower leg or brushing a passing man with the skirt, demonstrative laughter or the glance over the shoulder, seem to have been codes by which the ‘insoumise’ might suggestively advertise her availability in public”. [ Richard Thomson : Splendours & Miseries, Images of Prostitution in France, 1850 - 1910 ]
Is dit vergelijkbaar? Ook verleiding in het openbaar, maar dan verhoudt zich dit als Eau de Toilette tot Eau de Parfum, een lichtere variatie.
Want het gaat hier niet over geld, meer het voyeuristisch plezier. Of was het toch een rijdende reclame voor ‘Victoria’s Secret’? Essentieel is het voorbijvliegen, er is vervoer bij nodig. De fiets is ideaal. Bijna binnen handbereik.
Het was er maar heel even; ik bleef in de buurt. Bij het volgende stoplicht (Martelaarsgracht) even gewacht tot iedereen weer optrok. De blauwe rugzak naast me moest het een beetje verstoppen. Zo kon ze er achter verdwijnen en werd het voor de kijker een plagerig obstakel. Langere sluitersnelheid voor vaart en vluchtigheid. Geen hoofd, anoniem.
Die vermenging tussen openbare ruimte en privé, het beschouwde en de beschouwer. Dit mag niet, dat mag nog net. Het verschil tussen onachtzaamheid en provocatie. Het zit allemaal in ons hoofd.
Rood
What you see is what you get. Een elektrische gitaar in een etalage. Maar dan. Ik wil dit in een foto. Zoveel eenvoud roept meteen vragen op. There is more than meets the eye.
Een rode gitaar, een grauwe omgeving. Hartstocht achter glas. Die Geloso versterkers ernaast en de Vox speakerzuilen erachter hebben er misschien nooit iets mee te maken gehad, maar passen er wel bij. Bij welke muzikant in deze buurt is de hartstocht gedoofd?
Je kijkt op én door de ruit, er komen voorwerpen en weerspiegelingen samen alsof ze bij elkaar horen. Wat hebben de wolken, een prent of een lampenkap met Rock ‘n Roll te maken? Vertrouwde verhoudingen vervallen. Er groeien takken uit het dak en er rijdt een auto achter die speakerkast vandaan. Ik kijk tegen iets aan dat achter me ligt.
Perfect licht op het linker huizenblok, het blok rechts in de schaduw. Daardoor krijgt de kast binnen een neutrale ondergrond. Zitten al genoeg knoppen die de aandacht willen.
Door de balkons waan ik me in Parijs. Is het toeval dat in de opening tussen die twee huizenblokken precies zo’n Vox zuil past? En heb ik die per ongeluk laten lijnen met de achterkant van dat busje dat achter me staat? Een camera, één oog; koning.
Stilte
Ik heb deze indrukwekkende foto maar even van de NOS (?) betrokken. Theatraler kan niet. Als beeld, historisch feit, ceremonie of belevenis, je hebt het gevoel dat je dit nooit kunt vergeten. Met niets te vergelijken, te bijzonder. Ik had deze foto zelf willen maken. Zeker met zo’n camera.
Het moet zeker voor buitenstaanders eigenaardig zijn dat de zes hoofdrolspelers, bedienend personeel uitgezonderd, zoveel ruimte nodig hebben. Waarom een spreekgestoelte, die koning had het toch ook direct aan die vijf anderen kunnen vertellen? Preken voor een lege parochie; nationaal kan je dit toch niet noemen.
Desolate stilte. Wat moet je fotograferen als er niets te zien is? Je zoekt als fotograaf naar verwijzingen of onderwerpen die iedereen zal herkennen. In deze Coronatijd een ziekenhuisbed tussen een woud van kabels (ingewikkelde techniek), een gezicht met mondkapje (het menselijk aspect) of dit beeld van deze dodenherdenking (mag je niet bij zijn). Een vertaalslag in bedrieglijke eenvoud over vérstrekkende betekenissen.
Een paar mensen in een onmetelijke ruimte, zo stel je je het einde der tijden voor. De laatste overlevenden. De bebouwde omgeving is een plat decor. Hier wonen geen mensen meer.Tijden die op ons neerkijken. Hoe Rembrandt hier rondliep of dat er geschoten werd vanuit dat bruine gebouw links naast het Paleis. Doet er allemaal niet meer toe. Zó ziet het er nu uit. Al die doden herdacht, door maar zes mensen. Lijkt het.
We zien weinig, maar weten alles.
Fotograaf onbekend