Ponthelm
Ik kan het niet laten; de spiegelingen en weerspiegelingen op Amsterdamse ponten blijven me bezighouden. In mijn eerdere “Pontpix” blogs staan al verwarrende pontbeelden, deze kan er ook wel bij. Chaos! Er vloeien werelden in elkaar.
Die andere zijn bij nacht genomen, deze is tegen het vallen van de duisternis. Het laatste zonlicht van de dag weerkaatst in de ramen van de gebouwen op de Silodam. Dat tafereel weerkaatst op de binnenkant van de ramen aan de linkerkant van de pont. Ik sta rechts in de wachtruimte voor voetgangers ernaast, en kijk door het raam dat ons scheidt van deze wachtruimte voor (Brom)fietsers. Daar staan mensen met helmen.
Ik snap er helemaal niks van; hoe kan deze helm doorzichtig zijn? Was die zwart en kon dus niets weerkaatsen? Het is een geluk dat er een staart blond haar onder vandaan komt, anders zou de gedachte aan een zeepbel de overhand krijgen. Of iets met onderwater of in de ruimtevaart.
Eigenlijk zijn er maar twee stukjes realiteit te zien, basaltstenen van de aanlegsteiger van het Poortgebouw op links waar fietsen op geparkeerd zijn. En in de hoek rechtsonder: haar vingers op haar telefoontje, dat achterlicht, die fietstassen, en als extra bonus het natte kruis in die spijkerbroek. Deze ongelukkige draagt een petje, en de voorovergebogen houding geeft meteen weer waar iedereen mee bezig is tijdens de overvaart: swipen. Volgens de ‘Glimble’ site van Arriva de makkelijkste manier van reizen: “Swipen door het openbaar vervoer. Swipe in, stap in en start je reis.” Daar gaan we.