franfotoblog

1 | 4 | 2024
380

Your host, Bob Dylan

The Theme Time Radio Hour waren radiouitzendingen van een uur, die Bob Dylan maakte tussen mei 2006 en april 2009. Ieder uur werd besteed aan één onderwerp.

Zestien jaar geleden, 2 april 2008, ging het over “Cold”. Van “Cold Turkey” tot “Baby it’s Cold Outside”. Daartussendoor was er ‘reclame’, een weerbericht en hoor je regelmatig luisteraars aan de telefoon met vragen of mededelingen.

Op de officieel uitgebrachte CD’s is het alleen de muziek, hier hoor je wat hij er tussen door vertelde. Zet een cd op en de radio gaat aan. Het repertoire is vroege rock ’n roll, rhythm ’n blues, gospel, country en folk uit de late vijftiger en begin zestiger jaren. Dylan’s vormende jaren. Al komen The Ramones en U2 ook aan de beurt. Maar het is toch vooral die stem die je wilt horen.

De intonatie, de manier waarop hij Amerikaans spreekt, de zeurderige, nasale klank en het tempo. Eigenzinnige pauzes, alsof hij zichzelf verbaast met wat hem nou weer invalt. Altijd gedreven. Hij geeft je de feiten over de liedjes, vaak encyclopedisch. Zoals bij de meeste tekstschrijvers hoor je bezetenheid in het gebruik van taal of woorden. Alsof hij ze in zijn mond laat rondgaan om ze te proeven. Wat ze precies betekenen, of hoe je ze kunt vervormen en er andere betekenissen aan kunt geven.

De 80e uitzending begon met een sloom lopende jazzriff en een femme fatale met een doorrookte stem die zei: “It’s nighttime in the big city… A man falls asleep far from home… The last piece of pie is gone… this is Theme Time Radio Hour with your host Bob Dylan.”

Instant Classic.

27 | 3 | 2024
379

Fonofotografie 38

Maurice Seymour = Maurice Zeldman (1900-1993) & Seymour Zeldman (1902-1995) 
Edith Piaf  “le tour de chant d’ no. 2” (1956), Kraftwerk “Trans Europe Express” (1977)

24 | 3 | 2024
378

Voorwerp Vijzelstraat

Ik zag iets liggen en ben even teruggereden. Heb het opgeraapt en na een vluchtige inspectie, mee naar huis genomen.

Nadere bestudering levert niet veel op: gewicht 110 gram, hoogte 7,5 cm, doorsnede 3,4 cm met een verloop naar 3,9 cm. Er zijn verschillende metaalsoorten gebruikt. Het voorwerp maakt de indruk een onderdeel te zijn van een as en is flink beschadigd.

Kleur van het metalen mantelstuk is koperkleurig, zou kunnen duiden op een scooter. De bruine neerslag op de bovenkant van het tweede niveau lijkt op gemalen koffie, maar bestaat uit roestresten. De matte tint van het derde nivo zou waarschijnlijk als bewegend onderdeel hebben gefunctioneerd door de matte tint en de horizontale slijtagesporen.

De centrale stelschroef (niet zichtbaar) is 73 mm, met een kop waarin de getallen en codes “A2-70 en LF’ leesbaar zijn. In de kop past een inbussleutel 2. Het bovenste element lijkt te zijn gemaakt van een lichtere metaalsoort, waarschijnlijk aluminium. Dit onderdeel bestaat uit drie delen waarvan de bovenste voorzien is van schroefdraad. Hieraan is de centrale stelschroef gemonteerd. De bovenste cylinder heeft inkepingen, die misschien zouden kunnen wijzen op het paraplu-bout principe. 

17 | 3 | 2024
377

Trots

Schilderijenzolder van ‘De Lokatie’ aan de Distelweg, Amsterdam.

Wij willen het onmogelijke. Onze vorsten moeten niet teveel van ons verschillen, net even iets boven ons staan. Toegankelijkheid suggereren en toch iets gereserveerds houden. Dat straalde van Erwin Olaf’s koningsportret uit toen ik het tussen die lege lijsten, foto's en schilderijen zag staan.

Een lesje in heldere fotografie. Geen bijbetekenissen, hier staat iemand. Hij lijkt licht af te geven, zoals iedere god, als je naar de achtergrond kijkt. Om die grootsheid  te versterken heeft Olaf z’n toestel iets omhoog gehouden. We moeten tegen deze man opkijken. Eerst een koning, dan Willem Alexander. Z’n uniform neemt meer dan de helft van het totale beeld in beslag. Het optisch midden bevindt zich op de hoogste rij onderscheidingen. Daardoor ontkom je niet aan een gevoel van voornaamheid voordat je bij dat hoofd uitkomt. Of het zit in je ooghoeken als je kijkt naar de manier waarop hij lacht. Het rechteroog afstandelijk en het linker wat timide vriendelijk. Olaf moet een juiste snaar hebben geraakt bij Zijne Majesteit; ik denk dat die twee elkaar wel mochten.

Het valt me nu pas op hoe dun de rand van de linkerhelft van z’n witte vest onder die rokjas te zien is. Een iets meer naar beneden gezakte linkerschouder en het was een zwart gat geweest. Olaf moet hem hierop attent hebben gemaakt. Of heeft het erin gefotoshopt.

Stom eigenlijk dat ik ‘m heb laten staan.