franfotoblog

13 | 3 | 2024
376

Rood riempje

Bezoekers fotograferen tijdens een tentoonstelling, lekker makkelijk. Leunen op andermans werk. Iedereen denkt dat je de kunst fotografeert.

De eerste foto’s die ik zo tegenkwam, waren gemaakt door Eva Besnyö in het Stedelijk Museum in de zestiger jaren. Naast de samenhang tussen een kunstwerk en een toeschouwer, zie je nergens de ‘humor’ die je bij dezelfde foto's uit die tijd ziet. Haar foto’s hadden meer de boodschap: bezoek eens een museum.

Zo’n erfenis belast me niet om toch foto’s te blijven maken als ik een tentoonstelling bezoek. Op de ‘MOØD(e)’ tentoonstelling van Anton Corbijn in het Cobramuseum hingen lekker grote afdrukken. Je kon afstand houden. Ik volgde deze grijze dame af en toe omdat ze contrasteerde met het jongere publiek, waar zijn werk eigenlijk voor gemaakt lijkt. Maar ook vanwege dat rode riempje.

Voor de foto van Annie Lennox ontstond er iets dat mooi mengde. De verhouding tussen de grootte van twee mensen was uit balans. Annie keek mij wat schattend aan en leek me ter verantwoording te roepen. Ze had me wel in de gaten, leek de vrouw te beschermen. Hun jassen vloeiden in elkaar over. Er moest een stukje passe partout van Anton bij om ze weer los van elkaar te kunnen zien. Doordat ze naar een andere foto keek leek dit eerder op een pose ‘en profil’. Het rode riempje maakte het af. Dank, Anton!

28 | 2 | 2024
374

Voorjaar !

De buurman heeft een nieuw bed.

6 | 3 | 2024
373

The Crack

Door de attente Marc Tilli weet ik nu hoe de cover er uit gaat zien van een biografie over de popgroep Josef K. De verwachting is dat het boek in juni op de markt zal komen. Dit ‘uitlekken’ zal vast een mediastrategie van de uitgever zijn.

De foto is gemaakt in 1982, in het voormalige Huis van Bewaring aan de Weteringschans in Amsterdam. Het was mijn eerste betaalde opdracht voor een popmuziekblad, Vinyl. Het gebouw stond leeg, was verlaten. Een verwijzing naar het boek van Franz Kafka, een ideale locatie voor een groep met die naam. Geen pottenkijkers, veel sfeer en mogelijkheden. Ik vroeg me wel af of dit zomaar kon, als je bedacht wat hier in de oorlog had plaatsgevonden. Maar het ging me niet om de historie, iedere benauwde ruimte had gekund. Om het effect van een gekantelde, achterovervallende, wereld te versterken heb ik hier m’n camera wat scheef gehouden. Een groothoek versterkte dat gevoel.

Zoals een componist maar heeft af te wachten hoe een dirigent met zijn werk omgaat, is er een verband tussen de fotograaf en de grafisch ontwerper. Dit resultaat bevalt me. Door de toevoeging van de tekst is er een uitgebreidere versie ontstaan. Die drummer op rechts heeft er nu een nieuwe functie bij en is niet alleen meer nieuwsgierig naar het afdak. Er hangen letters in de lucht. Blijkbaar is wat ik toen dacht nog steeds te begrijpen.