franfotoblog

Sell Out

Hier staan ze allemaal samen, maar ik ken ook de losse foto’s op de hoes van The Who: ‘Sell Out’ uit 1967. Zou deze foto 77 jaar later nog te begrijpen zijn?

De grote gebruiksartikelen op deze foto maken meteen iets duidelijk. Dit gaat over ‘Odorono’ (anti-transpiratie), ‘Heinz Baked Beans’ (voedsel) en ‘Medac’ (jeugdpuistjes). Het uitvergroten van verpakkingen hoort bij reclame. Popartkunstenaars als Andy Warhol lieten er zich door inspireren. Wikipedia: ”Popart is het in beeld brengen en de verheerlijking van de consumptiemaatschappij met behulp van alledaagse afbeeldingen en triviale voorwerpen.”

De titel van de LP had een dubbele betekenis. In het Engels betekent ’Sell Out’ niet alleen ‘uitverkoop’, maar ook: “Een persoon die zijn persoonlijke waarden, integriteit, talent etc. op het spel zet voor geld of persoonlijke vooruitgang” (Google). Ik ken geen band die zichzelf als een consumptieartikel heeft neergezet. En er ook gebruik van maakte.

Op de eerste kant van deze LP staan jingles zoals ze gebruikt werden door piratenzenders, als Radio Caroline of Radio London. Deze zit nog in m’n hoofd: ”It’s smooth sailing with the highly succesful sound of wonderful Radio London”. Dat konden ze zelf ook en schreven spotjes voor Premier Drums, Rotasoundsnaren, Coca Cola of over Jaguars. Ik kreeg nooit de indruk dat deze ‘liedjes van 30 seconden’ zomaar tussen de andere ‘echte’ songs op de plaat stonden. Altijd in voor een snelle bijverdienste. Een extra Premier drumstel als tegenprestatie zou niet ongelegen komen. Keith Moon (uiterst rechts) had er al genoeg van het podium geschopt. Of zo’n Jaguar, wie weet viel er wat te regelen.

Zie ook: How The Who Made a Pop Art Masterpiece (YouTube). Foto David Montgomery

De erkenning

Een ‘afgevoerd’ exemplaar uit de bibliotheek van (stempel), “Vereniging Instituut voor kunstnijverheidsonderwijs GERRIT RIETVELD ACADEMIE Prinses Irenestraat 96 Amsterdam 9.”

Het stond in een boekenhuisje. Dat moest nader bestudeerd worden. Ik herinner me ‘Kunstforum’ uit de zeventiger jaren, als droge, bijna wetenschappelijke uitgaves.

Het waren dikke tijdschriften. Deze heeft 350 pagina’s. Duitse degelijkheid, een ‘peerreviewed’ tijdschrift voor onderzoek in de kunsten, ’voor het hoger kunstonderwijs en de universiteit’. De artikelen werden door professionele collega’s van de auteur beoordeeld, de ‘peers’.

Ik heb een zwak voor dit afgeragde exemplaar, opnieuw ingebonden, voorzien van een slordig opgeplakte streepjescode en een extra omslag van hard vergeeld plastic met een niet te herstellen vouw. Dit exemplaar is uitgekomen in het 2. Quartal 1976 en kostte toen DM 14,80. Zou het ooit door een Rietveldstudent zijn gelezen? Nergens een formulier met datastempels.

De samenhang tussen de foto van August Sander en de titel ‘Die Arbeit des Fotografen’ is duidelijk. Fotografen waren toen auch Arbeiter. Nog net geen ‘Künstler’. Uit een interview met galeriehouder Jürgen Wilde blijkt de museale acceptatie voor fotografie nog minimaal. Fotomusea bestonden er nog niet. Op pagina 78 staan daarom foto’s en adressen van ‘Photogalerien in Europa’ vermeld. Voor Amsterdam was dat de Canon galerie en Galerie Fiolet op de Herengracht 86. Fotoverzamelaars wilden hun collecties te gelde maken; er zat handel in. De laatste stap voor een museale erkenning.

In Parijs ging je naar Agatha Gaillard die al in 1974 haar galerie op het Ile de la Cité begon. Ik weet nog steeds niet of ik er op uit was om in de smaak te vallen of ik haar bewonderde toen ik haar vroeg of ik een portretje mocht maken. Daar zat ze niet op te wachten, maar vooruit, heel even dan.