franfotoblog

Sjans

Ergens in de verte hoor ik nu een zangeres:”Crazy, crazy but I’m in love” zingen. June Christy? SRay music blijkt een playlist te hebben, het is Sarah Vaughn met “It’s Crazy”. Ondertussen let ik goed op dat die jongen doet wat ik wil. Dat meisje staat met haar rug naar me toe en ik kan niet zien of ze ook zo draait met haar ogen als hij. Hij durft haar niet goed aan te kijken. 

Ik heb ze niet zien aankomen. Waarschijnlijk zitten ze hier verder op de kade op school en is dit er net ver genoeg vandaan om even ongestoord met elkaar te praten. Wat heb ik me daar als fotograaf mee te bemoeien? Wat is het verschil tussen ergens wat langer naar kijken en het vastleggen ervan? Een blik is tijdelijk, een foto eeuwig. Ik ben en blijf altijd nieuwsgierig. 

Dan wordt van belang wat je ermee gaat doen. Is het een rotfoto, laat ik iets naars zien? Komt er een (con)tekst onder? Welke? Komt-ie op mokken en T‑shirts? Hier allemaal niet het geval. Ik wil kijken naar de werking van deze twee foto’s naast elkaar, hoe er een soort vervolg in kan zitten. En of het wat wordt tussen die twee. 

Moeten ze eerst naar elkaar kijken en dan, schijnbaar even verlegen, naar iets anders? Dan lijkt een verder gesprek moeizaam. Dat wegkijken heeft iets onbestemds en ik wil een goed einde. Alleen in deze volgorde kijken ze samen naar iets en komen tot een conclusie als ze weer naar elkaar kijken. Zo verging het mij tenminste als ik sjans had.

Pretty in Pink

Niemand op deze foto maakt een serieuze indruk. Iedereen is op hetzelfde moment echt gelukkig. Acht verklede jonge vrouwen laten zien hoe plezierig ze het met elkaar hebben. Er moet iets onechts worden gevierd, daar horen rare kleren bij. 

Alles glimt op de vitale plekken. Lippen, irissen, neuspuntjes en wangen zijn aangeraakt door het juiste flitslicht. De pruik van de vleugeltjesvrouw wordt zo echt brandgevaarlijk.
Iedereen heeft erg zijn best gedaan zoveel mogelijk aan het thema ‘de laatste nacht van een Bachelorette’ te denken. Nog één keer meisje zijn, allemaal in het roze. Wit voor de onschuld mag ook. Op naar de feestwinkel. Dat moest op de foto! 

Om wie gaat het eigenlijk? Die vrouw met tiara en toverstafje? Of is zij de ceremoniemeesteres? Naast haar iemand die liever wat roods aan had en een ander die nog wel wat rozeachtigs in de kast had liggen. Maar wel heeft nagedacht over de kleur van haar bh. 

Het liefst kijk ik naar die vrouw met bril. Ze hangt er een beetje bij. Geen vrouw om ‘babe’ tegen te zeggen. Ze moest zich er op het laatste moment tussen wringen, die meid met zwarte plastic cups wilde niet opzij. Omdat zij de belangrijkste is. Ze lacht nauwelijks. Ze tolereert meer dan dat ze er plezier om heeft. Ze houdt haar hoofd scheef, zoals een kind dat iets ongeoorloofds vraagt, of iets voor het eerst ervaart. Die bol in haar rechterhand, zo hielden koninginnen op schilderijen een rijksappel vast. Die stelde de wereld voor. En moeten die maagdenburger halve bollen haar borsten ontkennen? Zo ver gaan de anderen niet, dit feestje is voor haar. 

En daarna? Een huwelijksreis naar Honoloeloe, die bloemenkrans is het bewijs.

Tijdelijke samenhang

12 Acteurs en actrices, ieder in een eigen cocon. Ik tel vier koppels, twee jongens zijn alleen. Niemand heeft de hoofdrol, het belangrijke lijkt zich ergens anders af te spelen. In het midden een poster van de Gay Pride. Heerlijk voorjaarsweer. 

Niemand lijkt zich bewust van mijn aanwezigheid; ideaal. De anonimiteit die je zoekt als fotograaf kan de grootste argwaan wekken bij de mensen om je heen. Ideaal is een mix tussen niet opvallen en toch duidelijk maken wat je doet. Ed van der Elsken deed het precies omgekeerd. Iedereen in zijn omgeving moest weten dat hier een hongerige kunstenaar bezig was. En dat werd getolereerd. Je ziet veel mensen vragend in de lens kijken, alsof ze eigenlijk in gesprek met hem zijn. Alles open, direct en eerlijk. 

In het begin van mijn opleiding heb ik geprobeerd me daarin te oefenen. Met collega Freek Esser als rugdekking stond ik bij urinoirs om mannen die net naar buiten kwamen vast te leggen. Het liefst op het moment dat ze hun gulp dicht ritsten, dat leek me het allergevaarlijkst. Op de foto’s hebben ze niks in de gaten, maar je ziet verder ook niks. 

Echt onzichtbaar ben je pas als iedereen om je heen ook aan het fotograferen is. Deze opstelling/rangorde beviel me meteen. Je voelt je een regisseur. De kijker krijgt de tijd om van item naar item te springen en er een eigen verhaaltje bij te verzinnen. Het hoogtepunt vind ik die wanhopige man die worstelt met het ijskoude bierkarton. Zou hij zo de hele dag hebben gestaan? Of was het zijn laatste poging om de boodschap die daar zichtbaar was te bedekken? 

“La Loi du Marché” draait in het Ceintuurtheater. Kan het nog toevalliger?