Una Mattina Particulare
Behalve de moeder van Jacob Derwig, zie ik ook nog die Italiaanse actrice voor me in Cinecitta, op de set van de film “Serva Curioso”.
In het script stond dat ze net op weg was naar de markt om boodschappen te gaan doen. Hengsels om de polsen en het lijstje in haar hand. Toen ze langs het atrium liep hoorde ze wat geritsel en keek verwonderd opzij. Precies zo’n moment waarop je wil weten waarom ze dat doet, en wat er gaat gebeuren. Ook voor de kijker thuis, een perfecte cliffhanger. Je wilt vanavond meteen naar de bioscoop.
Het productiekantoor had mij bijna helemaal de vrije hand gegeven bij het maken van de stills, ik vond in dit moment alles uit de titel samenkomen. Zo kijken nieuwsgierige dienstmeisjes. Ze moest opzij kijken en een beetje voorover buigen, allemaal iets meer dan in de film, alsof ze eigenlijk haar wandeling onderbrak voor iets anders. De actrice deed de scène zonder morren opnieuw, ik zorgde ervoor dat ze door de pilaar achter haar een perfect wit achtergrondje had. Het cupidootje ernaast onscherp gehouden, omdat het anders te veel zou domineren. Haar witte kleding maakte haar onschuldig, en het prachtige licht deed de rest. Hier was duidelijk iets vreemds aan de hand.
Daarom moesten die twee beelden erbij als zwijgende getuigen van wat zich daar voordeed of had voorgedaan. Zij konden ook alleen maar toekijken. Het beeld op rechts had oplichtende starre ogen, zoals bij blinden. Je zou ze ook als symbool voor ‘zie-niks-weet-niks’ kunnen zien. Het vakmanschap van de Italiaanse decorbouwers deed de rest; een klassieker. Suggestief en rijk aan weldadige details, kleur was hier overbodig.
Negatief gekocht op de Marché aux puces, Boulevard Ornando in Parijs.