Una giornata al mare
Ik heb me vaak afgevraagd als ik op het strand liep of lag, hoe die mensen in zeilboten in de verte naar ons keken. Al die wezenloze stipjes op dat strand. Wij waren velen en zij de uitzonderingen. Waar zij een hoop moeite voor moesten doen, lagen wij er maar lui bij.
Hier is te zien hoe benauwend het werkelijk is om met z’n vieren een kleine ruimte te moeten delen. Even overstag gaan vergt wel wat organisatie. Geen wonder dat die al wat oudere vrouw tussen deze twee foto’s er even tussen uit wilde. De waterdruppels op haar borstbeen betekenen dat ze net weer aan boord is geklommen.
Een actieve vrouw, haar wilskrachtige glimlach doet denken aan Jason Robards, de harde hoofdredacteur uit ‘All the Presidents Men’. Schouderbandjes zijn vast teveel gefriemel aan haar lijf. Ze zit ook steeds dichtbij de fotograaf/schipper. Beiden willen dat zij het hoofdonderwerp blijft. Houdt ze het camerahoesje maar veilig of is het haar eigen toestel? Beide andere vrouwen zijn maar entourage, hun badpakken blijven droog. De vrouw naast haar zou er haar permanentje door verliezen. De gelijkmatige verlichting op haar gezicht en die nauwe oogleden komen door de reflectie van het grootzeil.
De jongere vrouw achterin had ik in bikini verwacht. Het liedje van Brian Hyland; ‘Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini’ was in 1960 een grote hit. Deze foto’s zouden rond die tijd of iets eerder gemaakt kunnen zijn. De boot, het tuigage en de giek zien er wat amateuristisch uit. Aan de omvang van de gebouwen op de kustlijn te zien, moet het massatoerisme nog op gang komen. Al die prima donna’s, dit moet Italië zijn.