Über dem Nebelmeer
Als je mensen fotografeert die naar iets kijken, worden ze plaatsvervangers van ons zelf. Essentieel is dat we ze van achter bekijken. Je wordt er contemplatief van, zo had je er zelf ook bij kunnen staan.
Op het schilderij van Margritte, ‘La reproduction interdite’, zie je een beschouwer die zichzelf in de spiegel ziet zoals wij hem ook zien, op de rug.
Dat op de rug kijken is essentieel en een uitzicht dat wat vaag is wil daar wel bij helpen. Bij Caspar David Friedrich’s, ‘Der Wanderer über dem Nebelmeer’ uit 1818 staat de hoofdfiguur boven op een bergtop en kijkt uit over de daaronder voorbijdrijvende wolken. Het is alsof we de schepping beschouwen en daar een oordeel over vormen. Ik zie ook wel een band met Mozes die het beloofde land niet in mocht en er als troost toch naar mocht kijken vanaf de berg Nebo vlak voordat hij stierf.
En wat zien de mensen op mijn foto’s eigenlijk? Of waar kijken ze naar? Land in zicht? Staat er iemand op ze te wachten? Een blik op de toekomst? Het blijft vaag, wat ook mijn bedoeling was. Iedereen kan er zelf een invulling aan geven.