franfotoblog

18 | 11 | 2026

Trots

Eigenlijk niks bijzonders, weer zo’n statiefoto van een dikke honderd jaar geleden. Liet het maar even staan bij de opkoper. Daar zou toch niemand in geïnteresseerd zijn.

Maar het bleef door m’n hoofd gaan, hier was meer aan de hand. Stom dat ik ‘m had laten staan. De maandag daarop stond hij er gelukkig nog. Wat had me nou zo beziggehouden?

Ik herinnerde me de precisie. De keuze voor deze stoelen alleen al. Of de wolken achter hen. Het licht op de juiste plek en sterkte. Of dat onderhuids gevoel voor elegantie, zoals ik dat ook van Irving Penn of Paul Huf ken. Toen viel me iets op in de scherpte. De rand van het boek was scherp, alles wat er voor en achter zat niet. Zoals hun handen achter aan de tafelrand. En toch waren hun gezichten, in dat zelfde vlak, wél scherp. Verschillende scherptegebieden zoals bij technische camera’s? Deden ze dat toen al?

Aan hun ogen is te zien dat ze zich bewust waren van dit moment. Haar mond staat strak maar ook trots, hij is afstandelijker. Dit is voor de eeuwigheid. Toch komt alles ontspannen over, alsof ze net even opkijken tijdens het (voor)lezen. De oude schoolfototruc.

Toen zag ik de preeg van de fotograaf, rechtsonder: “M.H. Laddé Amsterdam”. Niet voorzien van een kleurtje, maar als blinddruk. Een professional, die dat niet breeduit hoefde te etaleren, overtuigd van eigen kunnen. Hij moet toen een begrip zijn geweest.

Volgens Wikipedia ook een pionier voor de Nederlandse film. Met zijn zwager J.W. Merkelbach, vader van Jacob, had hij een fotostudio. Ook zette hij “voor de gemeentepolitie van Amsterdam rond 1900 het maken van politiefoto’s op poten”. Er staan twee foto’s bij. Een carte de visite die hij van zijn partner maakte met zijn dikke bontkraag. Ernaast zijn zwierige initialen. En een beeld van “M.H. Laddé aan het stuur van zijn Willys-Knight voor zijn huis in Nigtevecht”. Het ziet er allemaal erg succesvol uit.