Teder
Met mijn camera kan ik ook foto’s maken zonder door de zoeker te kijken. Ik hoef me alleen maar bezig te houden met het richten van m’n lens, en de keuze tussen groothoek of tele. Belichting en scherpstelling bij dit licht berekent ie zelf.
Levert het ook een ander soort fotografie op? Bij mij gaat het om iets dat ik zie, me dan afvraag of het fotografisch iets oplevert, en als dat zo is, er een foto van te maken. Door de snelheid waarmee ik nu kan werken worden het steeds vluchtiger onderwerpen. Dat ze digitaal zijn en dus zonder een volledig analoog proces kunnen worden opgeslagen maakt het nog luchtiger. Je kunt nu veel schieten omdat je ook makkelijker kan weggooien. Het mag ook over bijna niks gaan.
Ik zit in de metro, naast een man en een vrouw, terwijl ze praten valt me op dat de vrouw hem voortdurend aanhaalt op een nauwelijks opvallende manier. Intimiteit in een openbare ruimte, iets persoonlijks dat bijna voor niemand zichtbaar is; altijd goed.
Ik voel me een voyeur, schend ik hun privacy niet? Maar door een licht telestand houd ik hun gezichten buiten beeld, het gaat me om dat detail, dat ik meer vermoed dan kan zien. Een vluchtige impressie van iets menselijks. Het gaat niet meer over deze twee mensen, maar over iets liefdevol aanraken.
En ik word beloond met iets prachtigs. Dat zo’n klein gebaar zoveel kan suggereren. Ik kan het tipje van m’n eigen middelvinger bijna op de huid achter dat oor voelen. Omdat zij naast hem zit kan ze niet zien wat ze doet. Zij kent dit plekje; haar hand vindt het blindelings.