Presidentieel vertoon
Een tragisch element van theaterfotografie is de éénmaligheid. Gemaakt voor de publiciteit, die volgende week weer zal worden opgevolgd door een andere productie. Al het werk er omheen is voor deze serie voorstellingen. Bij het doorzoeken van materiaal van toneelgroep Het Barre Land, kwam ik dit weer tegen. Nog steeds actueel. Uit ‘De president’ (2011): in al zijn eenvoud indrukwekkend en tijdloos.
Ik probeerde altijd het theatrale in m’n theaterfoto’s te minimaliseren, anders zouden ze te tijdelijk overkomen. Dat kon ook omdat het idee dat expressie, als je theater speelt, na de oorlog minder is geworden. Minder is meer. Bij Het Barre Land ging dat als vanzelf.
Ik stelde me bij deze scènes voor wat Carole moest voelen toen ze deze jurk droeg, majestueus. Alsof ze hierna naar een receptie op de Griekse ambassade kon gaan. Zo moet Helena van Troje er uit hebben gezien.
Maar ze speelde een hofdame. Ze was de kleedster van de vrouw van de president. De president zelf zat daarbij in bad. Met een vertrouweling, daardoor dat raadsel van die drie knieën. Waarom ze dat kussen met veren leeg moest schudden? Een witte verenregen kan een symbool zijn voor je veren uitslaan, iets nieuws beginnen. Ze werd honds behandeld door de presidentsvrouw. Maar kijk hoe ze haar rechtervoet heeft neergezet. Die gaat een stap zetten; hier staat wat te gebeuren.
Carole van Ditshuijzen als Mevrouw Frölich in ‘De President’