Overdonderd
Hier voelde ik me overdonderd. Ik stond op een tentoonstelling in het Hôtel des Douanes Tour & Taxis in Brussel voor een enorme foto van Anna Gaskell, een Amerikaanse fotografe. Ze noemde het: Untitled (Turns Gravity) #8? uit 2010. Het werk komt uit de kunstverzameling van Proximus, een Belgische provider.
Kale bomen staan half onderwater, dit lijkt op een mangrove swamp. Er waden twee mannen in keurige kleding door dit half overstroomde grijze bos. Ze zijn er niet op gekleed; wat doen ze hier eigenlijk? Zoeken ze een uitweg? Of is het een verwijzing naar het Nature - Nuture debat? De catalogus heeft het hoogdravend over een “onheilspellende ondertoon van zondvloed in tijden van een klimaatcrisis”. Ik maak er een foto van; dit moet nader worden bestudeerd.
De expositie wordt gehouden in een gebouw dat veel licht toelaat, waardoor het interieur in alles dat glas heeft wordt weerspiegeld. Het donkere vlak van een deur kadert een van de mannen en maakt hem goed zichtbaar in deze wirwar van details. Je kunt ook de schouderband van mijn toestel zien hangen in het lichtgele vlak van de vloer achter me. Dan herken ik ook m’n benen en de rest van de vloer. Wat een wildernis.
De enige kleur komt van de kleine reflecties van vier schuine neonbuizen achter me in een andere zaal, een installatie van Dan Flavin. Nóg een houvast in deze chaos van indrukken zijn de twee magenta vlakjes die van een installatie van Ann Veronica Janssens uit diezelfde ruimte komen. Welkome lichtjes in zo’n ontoegankelijke wereld.
De foto van Gaskell verzuipt in al deze fragmenten, daardoor ontstaat er een versterking van haar vermoedelijke uitgangspunt bij het maken van deze foto, met nog net genoeg aanknopingspunten om het niet helemaal te laten oplossen. Wat valt er nog meer te ontdekken?