Open Dag
Mijn positie, acht meisjes, hun houdingen, kleding en leeftijd, dit moment, de spanning van een aanstaand optreden.
Eind mei, een open dag voor de Brusselse Circusschool. Op de banken voor de school zitten ouders, broers en zussen, belangstellenden en het onderwijzend personeel. Ik kom eigenlijk van de verkeerde kant aanlopen. Daardoor ben ik opeens backstage. Achter een hoog zwart doek staan de acrobates en dansers klaar voor het laatste optreden van dit schooljaar.
Ze spreken elkaar moed in, herhalen de poses die ze straks zullen aannemen. Iedereen draagt een zwarte broek, behalve twee meisjes die een witte aan hebben. Ik zou ze de hoofdrolspeelsters willen maken zonder dat dit meteen te zien is. De achterste heeft me als eerste in de gaten, moet wel even lachen en vertelt het haar vriendin. Die draait net haar hoofd om als ik de foto maak. Wat moet die man hier?
Als ik zie dat er naast hen een meisje haar ogen sluit, voel ik die spanning vlak voor een examen weer. Die moeten ze echt zelf meemaken. Ik meng me meteen tussen de andere belangstellenden. Zou er iemand op een bal gaan lopen?
Ik ben blij met de symmetrie van de rechter vier vrouwen. Alsof ze zich op de uiteinden van een + teken bevinden, elkaar zouden kunnen aankijken en eigenlijk elkaars spiegelbeeld zijn. Met dank voor de theatrale houding van miss Jaune en het ondersteunende gebaar van miss Bleu. Voor het van nature aanvoelen van theatraliteit krijgen ze van mij allemaal een dikke voldoende.