Maatje 40
Ik kreeg een wirwar van gevoelens toen ik op zaterdagochtend langs die afvalcontainers fietste. Er stonden een paar prachtige blauwe schoentjes op straat. Nog bijna helemaal nieuw, dit sloot iedere achteloosheid uit. Hoe kon iemand dit zomaar wegzetten? Had zich hier iets dramatisch voltrokken? Stonden ze daar om mee te nemen? Was dit een impulsieve daad?
Toen begon ik me af te vragen wat hier nou zo aantrekkelijk aan was. Eigenlijk alleen maar tegenstellingen. Nieuw en nu al afval, het ruwe en de verfijning, intens kobalt en warm beige, Assepoester en de realiteit, deze stilte en een avondje uit, of iets intiems in de openbaarheid.
Ik heb ook altijd een gemengd gevoel als ik een vrouw op echt hoge hakken zie, de associatie van pijn met schoonheid. Esthetiek, die niet zonder kwelling tot stand kan komen. Hier nog eens benadrukt door vier gespjes, alsof je niet alleen zulke pijn kunt aanpassen aan de vorm van een wreef, maar waar je je ook razendsnel van kan verlossen als je nog iets spannenders wil gaan doen. Het ‘gouden’ ritsje boven de hiel versterkte dat.
Ik heb ze niet laten staan. Ik wilde ze thuis in een net te kleine schoenendoos fotograferen. De extreem blauwe indruk zou de overhand krijgen. Die slobkousenachtige neutrale wederhelft van de schacht zou het ‘Peau de pêche’-achtige gehalte van het materiaal benadrukken. Het licht zou een natuurlijk verloop aan kleurintensiteit benadrukken; ik zag van alles voor me. Buiten het getal ‘40’ ontbrak ieder spoor van merk of fabrikant. Ik kon m’n gang gaan, alles was ‘out of the blue’.