Hoge hakken en nette pakken
Dit plaatje is gericht op mannen. Types uit melige sketches zoals ‘The Office’, of ‘Debiteuren, crediteuren’. Belegen satire waarin mannen vrouwen verachten. Anderen kleineren en jezelf groter maken zijn gewoon verborgen angstsyndromen.
Een halve jonge vrouw van het type ‘sexy en onervaren’, opent een vergadering en lijkt “Good Morning” te zeggen. Tegenover haar zitten vijf mannen die erg op elkaar lijken. Broers? Ze houden afstand tot de spreekster, de twee stoelen naast haar zijn onbezet.
Op tafel drie notitieblokken, nergens notebooks of laptops. Wat zij gaat zeggen doet er niet toe. Ze staat en heeft daardoor overwicht, de heren wachten af. Identiek gekleed, allemaal dezelfde kapper en dezelfde houding. Niemand mag afwijken. Het gaat over mannen in het algemeen.
Zij is de enige in kleur. In Alison Lurie’s ‘The Language of clothes’ staat: “Blue, the color of the sky and of faraway mountains, is associated with distance.” Dat lichtblauw past bij het uitzicht en geeft een fris gevoel bij het begin van een nieuwe werkdag. Iedereen ruikt hier naar Ice Blue, Aqua Velva.
Waarom is ze gehalveerd? Zo staat er een etalagepop op tafel. Slordigheidje of opzet van de makers? Je verschuilen achter ‘kinderziekte van A.I.’? Of willen ze ons ook heimelijk laten zien wat er onder tafel gebeurt? Haar benen zijn de enige die bloot zijn, en kunnen stiekem door mannen worden becommentarieerd. Ze is een tafel met mooie benen, onderdeel van het saaie meubilair.
Had hier ook een man kunnen staan? Vast zo leuk niet. De makers van deze ‘Hidden Life Stories’, suggereren geheime gedachtes en verlangens in mannen. Het zijn hun eigen ‘stories’. Dominantie en onderdrukking in hun bestaan, zij weten en willen niet anders, en zien zichzelf als een stelletje lege zakken in nette pakken. Bang om een vrouw volledig te accepteren.