Het grijze kind
Grijsblauw heeft weinig te maken met verwondering, trots en blijdschap. Het is de verkleuring van de foto of de dia, waardoor de schijn van een kleurloos verleden zich opdringt. De verbeelding van onze herinneringen zijn afhankelijk van chemische reacties, waar we geen grip op hebben.
Waarom liggen baby’s vaak op hun rug als ze gefotografeerd worden? Omdat het de meest natuurlijke houding is? Of laat de fotograaf het kind liever niet te lang los? Als je ligt, verzakt het vel van je gezicht waardoor er rare vertekeningen ontstaan. Het op de buik laten liggen geeft het kind wat meer vrijheid, maar het gevaar dat je daardoor alleen het achterhoofd te zien krijgt is groter.
Om het model dan toch naar de camera te laten kijken, kun je ze verleiden door vreemde geluiden te maken of met speelgoed te zwaaien. Allemaal niet zo makkelijk als je tegelijk wilt fotograferen.
Het kind te laten zitten is nog gevaarlijker, omdat het door een ongecontroleerde beweging om zou kunnen vallen. En het op de rug laten liggen geeft ook goed de hulpeloosheid weer.
Is dit voor of na het ‘verschonen’ gefotografeerd? Nergens iets te zien dat met “luiers, billendoekjes, hydrofiel luiers, washandjes, rompertjes of sokjes” (volgens de site van ‘Babydump’) te maken heeft. Dit is de commode waar billetjes gedroogd, gepoeierd en geolied worden. Deze baby lijkt er tevreden bij te liggen, de hoogste nood is alweer geleden.
De verkleuring, het neutrale behang, het efficiënte Tomado-achtige opbergrekje en het plastic broekje doen aan de vijftiger jaren denken. De baby ligt op een geborduurd kleed met fantasiefiguren. Het zijn kabouters met karretjes die als een optocht aan ons voorbijgaat. Het oorspronkelijke patroon was kennelijk niet breed genoeg, sommige figuren komen twee keer voor.