Dubbel en dwars
De term ‘bespiegelingen’ kwam het eerst in me op, maar dat klinkt hier te serieus. Ik ga niks overdenken om tot een diepere conclusie te komen. Het gaat gewoon om drie spiegels die op straat zijn gezet.
Maar het aantrekkelijke daarvan is wel dat er in een realistisch beeld een tweede realiteit te zien is. Alsof er zich een luik in je verbeelding opent waar opeens een andere, maar net zo realistische blik, op je omgeving lijkt te bestaan. Alsof je vooruit kijkt, en tegelijk herinnerd wordt aan wat er achter je ligt. Je wordt gedwongen te kijken, ik denk even aan een winkel die ook zulke spiegels op straat heeft staan om de aandacht van passanten te trekken.
Dan vraag je je af waarom dit op de stoep is gezet. Totdat je het ontbreken van die rechterbovenhoek van de achterste spiegel ziet. Ik kijk hier met plezier naar die twee gedeeltes van die groene auto, alsof ze los van elkaar geknipt zijn, je zou ze bijna naadloos weer aan elkaar kunnen zetten.
Ook de samenkomst van iets dichtbij en veraf maakt het bijzonder. Toevallig maakt de omgeving ook nog duidelijk waar je bent door de huizen die in de Amsterdamse Schoolstijl gebouwd zijn met hun eigenwijze metselpatronen en geest van vernieuwing.
Hét cadeautje was die voorbijganger, die je pas ontdekt als je wat langer naar deze foto kijkt en een witte schoen in beweging op het trottoir ziet. Z’n gezicht zit achter het stuur van m’n fiets waardoor hij nog anoniemer wordt.