Das war einmal.
Bij dit soort Lp-hoezen stop ik altijd even als ik door de bakken ga, omdat ze afwijken. Het zijn Oost-Duitse hoezen van labels als ‘Amiga’, ‘Nova’ of hier ‘Litera’. Andere cultuur, uitgangspunten en uiterlijk.
Ze zijn altijd absoluut, streng en sober. Eenvoudige belettering, bescheiden opmaak en fotografie zonder veel bijbetekenissen. Nergens opsmuk. Dit koop je om de inhoud, niet om je er beter door te voelen. Ze doen me altijd denken aan het moment waarop ik opeens de neon verlichting in winkels en op straat miste, toen ik door Warschau liep. Of dat je een televisiefilm op ‘pauze’ zet om beter te kunnen zien waar je nou eigenlijk naar aan het kijken bent.
Die Therese Giehse-hoes komt uit 1975, Helga poseerde in 1986. De muur viel in 1989. Ik zie bij Helga al een lichte vercommercialisering, zonder het oorspronkelijke schrale idee los te laten. Bij Brecht past zwart/wit denken, bij Helga kan het allemaal iets reëler. Haar losse houding, sportieve kleding en zo’n attribuut horen meer bij deze tijd.
Ze was een DDR icoon (1937-1991), met bijnamen als Big Helga en Henne. Hier bezingt ze zichzelf: ”Ick bin dick und bleibe dick und bin dicke da, Weil ick noch nie lange Dürre war”. Ze was een geliefde volkszangeres én lesbienne toen dat nog niet was uitgevonden in de socialistische republiek. Ze leunt op een schaalmodel van de Berlijnse Fernsehturm. Nog steeds het hoogste gebouw van de stad, en ooit een politiek statement naar het toenmalige West-Duitsland.
Allemaal dingen waar Therese haar schouders voor zou hebben opgehaald. Zelfbewustzijn, ernst, zorgen en sociale betrokkenheid zie ik op haar gezicht. Goedbedoeld, maar raakt verloren tussen platen van James Last en Nana Mouskouri.